Dag jongens! Daar ben ik ook weer eens! Ik begin bijna zelf de gastschrijver te worden, zo weinig schrijf ik. Maar ik heb gewoon echt zo weinig tijd. Ik heb steeds gesprekken en andere afspraken, en dan lukt het niet. Maar vandaag heb ik wel tijd. Mijn fitness "juf" en de mevrouw van spanningsregulatie is nu al twee weken ziek, dus ik heb wat meer tijd dan anders op dinsdag. Ik heb wel mijn fiets hier nu staan in de kelder, dus ik denk dat ik vanmiddag maar even over het terrein ga fietsen.
Ze willen dus dat ik weer ga proberen om te fietsen. Ik heb een hele mooie nieuwe (tweedehandse) fiets van Leo gekregen, omdat mijn andere fiets in mijn aanwezigheid gestorven was. Beide banden waren lek, de spaken waren los en krom, mijn achterlamp was gestolen en mijn voorlamp was kapot, en mijn trap-as en kettingkast waren ook stuk of tenminste niet okay. Hij stond er ook bij alsof hij echt al wist dat hij niet meer gebruikt zou worden. Nu ik het zo opschrijf, heb ik ineens medelijden. Met die arme bak. Ik heb hem zomaar afgedankt, in feite. Maar ja, ik heb nu een rode fiets. Hij is ook tweedehands, maar beduidend van een betere kwaliteit dan de fiets die ik had. Ik ben Leo heel dankbaar, hoor. Ik geef op zich niet zo om fietsen; ik hecht me niet echt aan ze. Het zijn maar vervoersmiddelen. Maar ik weet dat het voor Leo anders is. Zijn auto en zijn fiets; dat is voor hem echt heel belangrijk....
Eigenlijk durf ik niet te fietsen. Misschien zeggen jullie nu: "Wat is dat voor een onzin? Waarom zou je niet durven te fietsen? Je hebt toch altijd gefietst en je hebt toch geen straatvrees ofzo?". Hmmm. Ik heb ook geen straatvrees. En ik heb inderdaad ook altijd gefietst. Toch ben ik tegenwoordig voor alles bang. Ik durf nu dus niet te fietsen. Ik weet inmiddels dat ik er niet af zal vallen; mijn evenwichtsgevoel is alweer een stuk beter. Ik val niet meer flauw. Mijn spierkracht is ook alweer een stuk terug, dus ook daar zal het niet aan liggen. Toch grijpt het idee me naar de borst. Al is dat vast geen correct Nederlands. Maar jullie zullen vast wel begrijpen wat ik bedoel: zo'n akelig, zeurend gevoel in je buik en zo'n knijpend en benauwd gevoel op je borst. Inderdaad, om het fietsen.
En om andere dingen. Ik durf ook niet met de bus, maar ik ben vrijdag toch voor het eerst weer met de bus gegaan. Heel kinderachtig, maar ik vind dat nu ook eng. ik hoefde alleen maar vanaf de Grote Markt naar de Meeuwerderweg, en dat duurde maar 10 minuutjes. Een route die ik kan dromen. Toch zat ik op hete kolen. Helemaal zenuwachtig dat ik de juiste halte zou missen. Wat ook weer dom is, want wat zou dat? Dan stap je toch een halte verder uit en dan loop je toch een klein stukje terug? Toch was ik er zenuwachtig over. Maar ik heb het wel gedaan. Moest ook wel, want zo ver lopen kan ik dus nog niet. Maar ik heb het wel gedaan dus. En ik zal ook wel vanmiddag op die fiets stappen. Omdat ik weet dat de angst die ik voel niets te maen heeft met de realiteit. Er kan niets gebeuren. En als er iets gebeurt, dan geeft dat ook niet.
Maar weet je wat het is? Het voelt alsof ik helemaal opnieuw moet leren leven. Dat de wereld ook zo groot is met zoveel prikkels. Ik vind sowieso dat er altijd wel erg veel prikkels op me af komen. Ik kon altijd me opsluiten in een cocon om me heen zodat ik de prikkels niet voelde. Maar sinds ik in het ziekenhuis lig, lukt dat niet meer. Om me af te sluiten. En dan lijkt het alsof ik verdrink in de prikkels. Zintuiglijke prikkels; ik heb altijd een overdreven sterk ontwikkeld gehoor en reuk gehad, maar ik houd ook niet zo van prikkels op mijn huid. Aanrakingen enzo, maar ook ander soort prikkels. Ik heb het ook gauw koud, wat ook een prikkel op de huid is in feite.
Maar het zijn niet alleen de zintuiglijke prikkels. Het zijn vooral de sociaal-maatschappelijke prikkels waar ik moeite mee heb. de sociale omgang met mensen. Ik vind het vaak zo onbegrijpelijk en onvoorspelbaar. Ik zeg dat nooit zo, ik praat daar niet echt over; maar ik heb het altijd al behoorlijk onbegrijpelijk gevonden. En als je je afsluit voor de wereld en voor anderen, dan heb je daar niet zoveel last van. Maar dan word je weer zo eenzaam en dat is me natuurlijk wel opgebroken. Nu probeer ik een poging te doen om het leven meer te leven. Maar nu voel ik me overprikkeld. Het is best lastig, hoor.
Gelukkig ben ik heel creatief. Want ik vermaak me opperbest. Ik ben constant aan het knutselen en aan het schrijven en aan het tekenen en aan het knippen en plakken. ik ben wat dat betreft net zoals Rosa. Via het creatieve kan ik me veel beter uiten. Ik moet ook maar naar de Vrije school, hahaha! Maar ik ben nu bezig sinds twee of drie weken met het maken van een scrapbook over mijn tijd hier. Ik heb twee albums al en ik heb al meer dan 50 bladzijden af. Ik heb nog nooit zoveel layouts gemaakt in zo weinig tijd! Ik maak elke dag wel een of twee "two-pagers". Het is fijn, echt fijn. Ik doe zo iets leuks met de vele foto's die al gemaakt zijn, en ik kan mijn ei kwijt. Soms niet eens zo zeer in woorden die ik erbij schrijf, maar meer in de uitstraling die ik zo'n layout probeer mee te geven. Ik probeer er altijd iets mee uit te drukken. Een emotie. En al zeg ik het zelf, maar ik kan dat ook best goed. En het wordt echt een mooi boek! Zo kleurrijk en veelzijdig!
Elke avond werk ik er uren aan. Dan ga ik op de grond zitten in mijn kamertje en dan leg ik alles om me heen. Ik zit altijd al (sinds mijn jeugd al) het liefste op de grond. Wat voor mooie werktafel ik ook zou hebben; dan zou ik toch nog op de grond gaan zitten. En dan ben ik uren bezig met het plakken en knippen en snijden van de foto's, het karton en het prachtige papier. Helaas zijn de materialen vrij prijzig. Maar het is het geld wel waard. Ik heb veel plezier, ik houd er mooie boeken aan over die Rosa en Isaiah ook fijn kunnen bekijken, en het werkt ONTZETTEND rustgevend. Hoe gespannen, verdrietig, radeloos of wanhopig ik soms ook ben, zodra ik ga knutselen, dan is het weg binnen 10 minuten. Zo werkt dat gewoon. Je hebt dan je aandacht bij je handen. En bij de kleurcombinaties. En bij je doel. Het is echt aan te raden voor iedereen. Voel je je gespannen? Gewoon gaan knutselen! Ze noemen het hier "freubul'n". Sommigen praten zo Gronings hier dat ik het nauwelijks kan verstaan...
Ik zal wel eens wat layouts scannen en dan zal ik ze hier op typepad zetten. Dan kunnen jullie zien hoe mooi het wordt. Er is al een karrevracht aan lijm en papier door gegaan, en dat voel je ook wel. Die albums zijn nu al loodzwaar!
Afgelopen weekend heb ik mijn haar geverfd. Dat was ook leuk om te doen. Het zijn van die leuke, ontspannende klusjes. Waar je zo heerlijk tevreden van wordt. Ik heb m'n haar nu wat lichter. Dat vind ik mooier. Als het hoogzomer is, dan wordt mijn haar ook altijd een stuk lichter, en ik vind dat het me veel leuker staat dan dat saaie donkere. Van mezelf heb ik een beetje een saaie, poepkleur. Nee, dat is niet waar. Poep is eigenlijk best mooi van kleur. Mooi, vol bruin. Hahaha! Nee, mijn haar is juist saai en lusteloos bruin van zichzelf. Net zo'n saaie "net-niets-kleur". Dus ik maak het altijd wat sprekender. De laatste keren maakte ik het rood-bruin. Dat was ook wel leuk. Ik heb het daarvoor ook wel kastanje-bruin gemaakt. Maar dat werd vaak te donker. Nu heb ik het goud-lichtbruin gemaakt. Het is precies de kleur die mijn haar heeft, als het echt helemaal gebleekt door de zon is. Mooi, hoor!
wat een mooi en verrijkend verhaal schrijf jij toch weer Miriam, wat zullen veel mensen die over veel in zich zwijgen blij zijn met jou en jouw verhalen.En daardoor even niet zo alleen zijn tussen al die stoere geslaagde volwassenen die dat nooit hebben natuurlijk. Ik ben ook wel eens bang op de fiets of voor een blauwe envelop, en dat is maar een kleine greep.
Je bent een mooi mens,
de echte lijster
Geplaatst door: de echte lijster | 3-7-09 om 10:38