Jeetje, wat ben ik moe! Ik heb gewoon echt een drukke week gehad! Maar dat zeg ik elke vrijdagochtend, geloof ik. Misschien ben ik gewoon standaard altijd moe op vrijdagochtend. Maar ik heb ook best een druk programma, hoor. Er zijn er ook wel bij bij ons op de afdeling die eigenlijk niet meer doen dan sigaretten roken en eens een blokje om lopen. Sommigen doen zelfs dat nog niet; die "zijn" er alleen maar. Niet dat ik daarover oordeel. Sommigen zijn hier juist om die reden: om even niets te hoeven. Om even echt rust te hebben. Maar ik doe beduidend meer dan op mijn kamer zitten alleen. Sterker nog, ik wilde dat ik soms een dag niets had. Maar dat is dus vandaag ook zo. Ik heb voor het eerst dat ik hier ben een dag doordeweeks niets te doen! Geen afspraken, niets! Ik vind het fijn. Het is alleen jammer dat Arbeids Therapie niet open is, want dan zou ik kunnen computeren. Of ik zou iets kunnen knutselen ofzo. Maar vrijdagmiddag moeten wij onszelf vermaken, helaas!
Wat heb ik allemaal gehad deze week? Om even een beeld te scheppen van wat ik hier doe. Ik heb dus elke ochtend en elke middag AT, maar ik heb er niet altijd tijd voor. Ik ga er heen, als het maar even kan. Verder heb ik 1 keer in de week fysiotherapie in het hoofdgebouw. Dat is wel leuk en binnenkort gaan we daar over op "sport en spel". We gaan dan nog steeds verder met oefeningen, maar tijdens spelletjes. En zodra het door mij bestelde badpak van Neckermann binnen is, is het de bedoeling dat ik ga zwemmen. Ik heb het al 4 of 5 weken geleden besteld, maar ik heb het nog steeds niet binnen. Jammer, want zwemmen lijkt me best goed.
Nou, dan heb ik nog 1 keer in de week individuele PMT. Dat is psycho motore training. In mijn geval is dat spanningsregulatie. Het is een gespreksvorm, maar in combinatie met het je bewust worden van je lichaam en je ademhaling. Ik krijg dat, in de eerste plaats omdat ik dagelijks last heb van hyperventilatie. Maar op een sluipende manier. Ik heb geen last van hijgen of benauwdheid of een snelle ademhaling. Ik adem juist te weinig. Te oppervlakkig en te weinig per minuut, en te hoog. Waardoor er een verkeerde verhouding van zuurstof en koolzuur (toch?) in mijn bloed zit. Vooral mijn hersenen hebben daar last van. Ik ben er nooit benauwd van, maar ik ben wel bijna de hele dag "licht in mijn hoofd". Ik ben veel duizelig en soms ga ik bijna van mijn stokje. Ik ben ook wel eens echt flauw gevallen. Het punt is alleen dat het een totaal onopvallende, onhoorbare en onzichtbare vorm van hyperventilatie is, waardoor ik het eigenlijk pas merk als het al te laat is. Dan krijg ik die duizeligheid bijna niet meer weg. Buikademen of in een zakje ademen helpen niet bij deze vorm van hyperventilatie.
Wat wel helpt, is oefeningen doen op een bal. Eigenlijk alleen het zitten op die bal helpt al. Het is een grote bal van dik pvc. Ik denk dat het een soort van skippybal is, maar dan zonder handvaten. En hij is veel steviger en volwassenen kunnen er gewoon op zitten. Ze hebben ze in verschillende maten. Voor mij zijn ze heel goed, om verschillende redenen. Ik krijg mijn hyperventilatie beter onder controle, en daardoor word ik rustiger en minder gespannen. Duizeligheid is heel vervelend. Het maakt je schichtig en naar buiten gericht, terwijl ze mij juist proberen te leren om naar binnen gericht te worden. Het is de bedoeling dat ik meer luister naar mezelf en naar mijn lichaam, in plaats van naar anderen en naar wat er om me heen gericht.
Mijn PMT-begeleidster en mijn psychiater vinden dat ik teveel open sta voor anderen, en voor alles wat er om me heen gebeurt. Ze willen dat ik meer in mezelf terug kan keren, en op mezelf ga vertrouwen en naar mijn eigen buikgevoel luister. Ze willen dat ik beter aard. Dat ik beter in contact sta met mijn basis en mijn voeten en mijn stuitje, en dat ik steviger met beide benen contact heb met de grond. Het klinkt zweverig, maar dat valt wel mee. Ze willen gewoon dat ik meer naar mijn eigen signalen leer luisteren. Zodat ik ook niet voortdurend over mijn grenzen heen ga, of anderen erover heen laat gaan...
Het is vreemd. Maar het maakt echt uit, of je op die bal zit of niet. Je hele houding verandert erdoor. Het is sowieso al veel beter voor je lichaam. Je zit veel beter rechtop en je rug is veel rechter. In elkaar gezakt zitten, zoals ik vaak doe, is niet mogelijk op een bal. En je voeten staan goed op de grond. Je moet goed je evenwicht vinden en balanceren, anders val je om. Daardoor ga je automatisch in een ergonomisch heel verantwoorde houding zitten. Wat goed is voor iedereen, maar nu speciaal voor mij nog veel meer. Want ik moet links weer net zo eigen maken als rechts. En ik moet plaats krijgen in mijn hele lijf voor adem. Zodat ik niet zo hyperventileer. Als ik in mijn rolstoel zit, dan kan ik met mijn voeten niet eens bij de grond. Nee, ik moet echt een bal hebben. Dat is een fitness bal. Als je goed zit en met je voeten stevig op de grond staat, dan voel je je gewoon beter. Dan adem je ook beter. En dat leer ik dus bij individuele PMT.
Ik heb ook groeps-PMT. Dan hebben we dezelfde juf, maar dan zijn we met 6 vrouwen samen. Eigenlijk doen we dezelfde soort oefeningen als bij individuele PMT, maar dan minder op de persoon gericht. Het lijkt een beetje op yoga. We liggen ook veel op zo'n matje op de grond en dan doen we allerlei gymnastiekoefeningen waarbij we moeten letten op onze ademhalingstechnieken. Het lijkt op yoga, maar dan een soort van senioren-yoga. Want alles gaat heel langzaam. Soms val ik bijna in slaap, zo traag gaat het dan. En de stem van onze begeleidster is bijna hypnotiserend. Ik word er zo intens rustig van, dat ik echt bijna slaap...
Nou, en dan heb ik nog fitness twee keer in de week. Dan zitten we op toestellen en dan moeten we oefeningen doen. Het is vooral conditietraining, maar dat is goed. Mijn lichaam moet de bewegingen weer eigen maken. Mijn linkerhelft moet weer mee doen met rechts. Ik moet nu ook elke dag op de hometrainer. Om conditie te krijgen, om af te slanken, al is dat meer mijn doel dan hun doel, maar ik ben nogal aangekomen hier door al dat warm eten.... okay en door de popcorn en de chips en de chocola. Maar dat is 's avonds zo gezellig. Dan zitten we samen in de woonkamer TV te kijken en dan gaan we altijd in de voorraadkast neuzen. En we vinden altijd wel wat en dan is het NOG gezelliger dan het toch al was.
Ik heb ook nog een of twee keer in de week een gesprek met de psychiater en de arts-assistent. Dat gaat vooral over medische zaken waarvoor ik anders naar de huisarts zou zijn gegaan, en over de behandeling. Over wat de bedoeling is, over hoe het gaat en over hoe ik me voel. En eerst ging het ook over de medicatie, maar ik heb geen medicatie meer. Iedereen krijgt drie keer per dag medicatie, bij het eten. Dan krijgen ze zo'n klein plastic bekertje met daarin de pillen. Eigenlijk vind ik dat ze mij ook maar weer medicatie moeten geven. Want ik vind het zo gezellig, om samen de pillen te nemen bij het eten. Dat is zo'n gezellig moment van saamhorigheid. Misschien kunnen ze mij wel wat placebootjes geven. Neppillen, maar dan voor de gezelligheid. Ze moeten trouwens meestal wel om me lachen hier. Ik schijn in sommige opzichten me anders te gedragen dan de rest. Maar ik ben wel een gangmaker hier, dus ze hebben niets te klagen! Doen ze ook niet hoor!
Dan heb ik nog eens per week een gesprek met een psychologe, maar dat wordt nog wel meer. Ze is nog steeds bezig met de intake gesprekken. Ik ben hier ook nog maar 7 weken. Pfff! Maar als de intake klaar is, dan gaan we kijken wat voor therapieen ik ga krijgen. In elk geval gedragstherapie en cognitieve therapie schijnt het, maar ze hebben het ook steeds over EMDR-therapie. Ik weet niet wat het is. Het heeft iets te maken met oogbewegingen, geluiden in je oor en je linker- en rechter hersenhelft. Lianne, weet jij wat het is? Is het hocus-pocus of is het echt iets zinnigs? Oogbewegingen, is dat niet gewoon hypnose dan?
Eens zien, heb ik nog meer? Oh ja, ik heb ook nog de maatschappelijk werker; daar hebben we meestal samen gesprekken mee. Dat is meer gericht op het gezin. Het is geen relatietherapie, maar ze noemen het relatiegesprekken. Het betekent dat er gepraat wordt over hoe het thuis gaat, en hoe het gezin ermee omgaat. Zeg maar een soort van voorzet voor systeemtherapie. Best goed, denk ik.
Nou en dan heb ik nog psychologische en neulologische testen, en uiteraard de dagelijkse gesprekken en begeleiding van de verpleegkundigen. Ik moet weekschema's maken steeds en zij helpen me trouwens ook met de oefeningen die ik meekrijg van fysiotherapie. Ik oefen met de verpleging dus bijvoorbeeld met het traplopen.
Had ik gelijk? Dat ik het druk heb? Ja toch? En daarom ben ik dus moe. Ik heb veel aan mijn hoofd. Maar ik leef per dag. Vandaag is het vandaag. Morgen is het morgen. Maar als het "morgen" is, dan is dat immers ook weer "vandaag". En zo schuift de toekomst ("morgen") altijd een dagje op. Ik leef bij de dag, omdat het rustiger is. Omdat mijn hoofd anders teveel gaat tollen. En dan moet ik dus constant bezig met die boze kabouters in mijn buik. Of verdrietige kabouters. Of machteloze kabouters. En dat mag best wel, hoor. Maar niet teveel. Want dan zou ik het hier niet volhouden. Ik zit hier al 7 weken en dat is best veel. Maar het zou nooit uit te houden zijn als ik teveel aan "morgen" denk. En ach, "vandaag" is al druk genoeg... Al valt het vandaag dus wel mee. En Roosje-Poosje komt ook nog even. Gisteren is Saaike geweest. Dat was heel gezellig. Ik zou ze om en om wel eens een nachtje bij me willen hebben, maar ja, dat kan niet....
Lieve Miriam,
Je hebt een druk programma, begrijp ik.Kan ik wel weer een keer op bezoek komen of heb je dat liever nog niet?
EMDR kun je zo opzoeken op internet. Veel van mijn cliënten die last hebben van verwerkingsproblematiek na het ongeval, doen een EMDR training en het helpt ALTIJD. Vraag me niet hoe, maar het is een soort herbeleving, waardoor angst verdwijnt en het trauma een normale plaats krijgt in het leven.
Volhouden hè! Liefs, Alette
Geplaatst door: Alette | 6-6-09 om 22:25