Gesmokkelde aardbeien...

 

Zaterdag 27 juni 2009

Het is 20.26 uur en Isaiah zit te zingen op het toilet, terwijl onder hem het verlangde gebeurt. Hij zingt over de ruigtand. Rosa is net met moeite onder de douche vandaan gehaald en Miriam is een berg wasgoed met een helling van 30% aan het vouwen. Als er iets is waaraan ik meer een hekel heb zijn het twee van die bergen opvouwen. Op zo'n moment, terwijl ik een overhemd probeer te vouwen, denk ik aan mijn voorvaders die op de boeg van een piratenschip het zilte schuim met hun pruimtabak mengden en de oceaan afspeurden naar zeerovers bij de kust van Jemen. Ook toen al waren die overvallen te wijten aan economische omstandigheden, die overigens  wel met opvallend veel  plezier uitgevoerd werden.

Veel valt er niet te melden over deze dag, het gras in de straat is gegroeid en vanmiddag toen we Miriam ophaalden, werd ik door automobilisten aan de overkant van de weg gewaarschuwd dat er iets achter de auto gebeurde. Toen ik stopte en uitstapte, zag ik een stuk terug het reservewiel liggen, mijn schildersstoeltje. een plank hardboard en een zak vol sinterklaascadeaus van 12 jaar geleden. De achterklep was opengeschoten; gelukkig dat er geen schaamte-oproepende voorwerpen uit zijn gevallen: dozen gesmokkelde aardbeien of illegalen die ik net naar een onderduikadres bracht.

All is well that ends well dus.