Gisteren was het dan eindelijk Sint Maarten. Rosa en Isaiah hadden er lang naar uitgekeken. Vanaf begin september beginnen de vragen meestal: "Wanneer is het Sint Maarten?" of "Hoeveel nachtjes slapen nog dat Sinterklaas komt?" of "Is het al bijna kerst?". En dit jaar hadden we een paar nieuwe, die we ook al een tijdje te horen hebben gekregen: "Gaan we weer naar Pipodorp met kerst?" en "Ben ik al bijna 5 of ben ik nog vier-en-een-half?". Die laatste vraag was natuurlijk van Isaiah. Hij wil graag bijna 5 zijn, want hij is in augustus (nadat Rosa van alles gekregen had op haar verjaardag en hij bijna niets had gekregen) al begonnen met zijn verlanglijstje. Het is een ontzettend lange lijst, met vooral heel grote cadeau's. Hij heeft vooral veel Playmobil gevraagd; en dan van het ridder- en piratenthema vooral.
En ze worden op TV ook gebombardeerd met een overdaad aan reclames; allemaal voor heel grote cadeau''s. En veel dingen waarvan ik nu al weet dat ze er niet lang mee zullen spelen. Rosa wil bijvoorbeeld "het allerliefst van deze wereld, want ik heb nog NOOIT zoiets moois gezien" een balletpopje hebben. Dat is een klein popje die je in allerlei ballethoudingen kunt bewegen. Terwijl ik weet dat Rosa er maar kort mee zal spelen. Wat ze ook graag wil hebben, is de shampoo-barbie. Dat is een barbie waar je een soort kapsalon bij krijgt, en als je dan water over haar haren doet, dan krijgt ze roze haar. Rosa is dolenthousiast over dat ding. Terwijl ik weet dat Rosa nooit met barbies speelt. Maar bij de reclame zie je dan twee meisjes die heel blij roepen dat het heel leuk is, en Rosa is overtuigd dat het heel leuk is.
Een andere vraag die we tegenwoordig ook vaak horen, is: "Mag ik nu eindelijk opblijven op Oudejaarsavond? Want ik ben al een kind van 7 jaar, hoor". Volgens ons is ze daar nog te jong voor, maar echt zeker weten we het ook niet. Meestal slaapt Rosa in het weekend toch op z'n laatst om half 9 of 9 uur. Op feestdagen is ze natuurlijk wel later naar bed gegaan. Maar dan waren er ook veel mensen, en dan was Isaiah er ook bij. Ik denk eigenlijk niet dat ze dat vol kan houden zo lang...
Maar goed, gisteren was het dus Sint Maarten. Leo is met Isaiah's klas mee geweest en ik zal hem vragen daar zelf over te schrijven. Ze zijn naar Coendershof geweest met de kinderen, en Isaiah was mild enthousiast. En ik ben met Rosa mee geweest. Het was heel leuk! En Rosa was zo ontzettend blij dat ik erbij was, in haar klas! Dat alleen al maakte het totaal de moeite waard. Ze zat zo blij te stralen in de klas, en vanuit de hoek waar zij zat klonk een tevreden, spinnend geluidje. Ik mocht ook niet meer naar huis.
Om half 9 moesten we allemaal op het schoolplein staan; alle kinderen van alle klassen. Toen kwamen er ineens drie kinderen uit de 6e klas en die speelden het verhaal van Sint Martinus uit. Inclusief paard. Want Sint Martinus zat natuurlijk op een paard, toen hij zijn mantel deelde met zijn zwaard. Het jongetje kon zelfs galloperen op dat paard, dus ik denk dat het zijn eigen paard was. Dat kan. Sona heeft ook haar eigen paard; dat hoor je wel meer bij de Vrije School kinderen. Veel kinderen wonen op een boerderij of in een dorp, en veel kinderen hebben huisdieren die meer onder de term "vee" zouden kunnen vallen. Maar deze jongen kon duidelijk goed paardrijden, want hij draafde met groot gemak over het schoolplein.
Toen kwam de bedelaar. Dat was ook een meisje uit de 6e klas, die in een jutezak en op blote voeten liep. En het was koud gisterochtend! Het motregende, en het was nat en koud. Dat bedelaartje rilde, en dat was dus geen toneelspel. Gelukkig kreeg ze de halve mantel van Sint Martinus. Alle kinderen die stonden te kijken (en dat waren er een paar honderd) zongen met z'n allen een prachtig lied met 3 coupletten en een refrein. Het was een echt heel mooi lied over Sint Martinus. En dan niet van het "Sint Maarten de koeien hebben staarten" type. Het was een echt prachtig lied. De kinderen kenden het uit hun hoofd, en dat vond ik heel knap. Zo'n lang lied en ze zongen het ook nog verstaanbaar en ongeveer tegelijkertijd. Ik was gewoon ontroerd. Ook omdat mijn meisje daar tussen stond; bij al die zingende kinderen. Met een heel serieus gezichtje, omdat ze bang was dat ze tekst vergeten zou zijn...
Na het toneelstukje gingen we gauw naar binnen. Wat wel fijn was, want het regende toch wel erg aanhoudend. Omdat ik de fotomoeder ben, mocht ik blijven. De andere ouders waren al naar huis. Alle kinderen hadden een pompoen mee; die hadden we dinsdagmiddag kunnen kopen op het schoolplein. Toen stond daar een boer van een biologisch bedrijf met een auto vol pompoenen. Rosa wilde een heel grote, maar ik wist dat ze ook uitgehold nog best heel zwaar zouden zijn aan een stokje. Dus de meeste kinderen hadden gelukkig een vrij klein, schattig pompoentje mee. En een lepel, een aardappelmes, een appelboor en een guts. Tenminste, sommigen hadden een guts. Wij niet, want wij hadden geen guts. Maar ik vind zo'n (altijd uitschietende) guts best gevaarlijk voor een kind van 7 jaar.
Eerst moesten de kinderen allemaal naast hun tafeltje gaan staan, de armen kruisen over de borst, en hun ochtend spreuk opzeggen. Dat is een soort gebed, want het gaat ook over God en over de wereld en over dankbaarheid. De kinderen kennen het uit hun hoofd; Rosa ook. Ik vind dat zo knap! Dat ze zoveel spreuken en gedichten en lange liederen uit hun hoofd kennen! Dat is toch best moeilijk. Een lied, dat gaat nog. Maar een gedicht? Dat is toch best moeilijk. Na de spreuk gingen ze wat liedjes zingen waarbij ze heel veel moesten bewegen en springen enzo; om wat energie kwijt te raken.
Toen moesten de "woensdagkinderen" voor de klas komen. Dat waren 5 of 6 kinderen. Blijkbaar heeft Ageeth de dagen van de week verdeeld over de kinderen, zodat aan het eind van de week alle kinderen 1 keer voor de klas hebben gestaan. Daar moest elk kind zijn eigen spreuk ook weer uit het hoofd opzeggen. Elk kind heeft ook een eigen gedicht. Dat is een gedicht wat juf speciaal heeft uitgezocht; wat past bij de persoonlijkheid van dat kind. Dat gedicht leren de kinderen ook uit hun hoofd, en op hun dag in de week moeten ze het dus voor de klas komen reciteren. In hun eentje. Ook dat vind ik weer heel knap. Rosa was niet aan de beurt; ze is dus blijkbaar niet een woensdagkind. Dit is trouwens haar spreuk:
"Ik ben een wezen van het water
hoor mijn geklater.
Een nymf ben ik;
blij en vrolijk.
Ik woon in beken,
bevloei de streken,
vruchtbaar en vrij.
Besproei de planten
elk jaargetij".
Mooi toch? Ik vind het wel bij Rosa passen inderdaad. Een vrije waternymf; een wezen van het water. Nadat de kinderen klaar waren die wel aan de beurt waren, kwamen er een stuk of 8 kinderen uit de 6e klas. Dat waren dus kinderen van een jaar of 12. Die kwamen om te komen helpen bij het pompoen snijden. Want het blijven toch dingen waar 7-jarige kinderen nog min of meer te jong voor zijn: messen en gutsen. Maar onder begeleiding van juf en de 8 oudere kinderen ging het heel goed. Ze waren rustig en heel geconcentreerd, en slechts 1 meisje sneed zich in haar vinger.
Het leuke vond ik dat ze geen opdracht mee kregen. Er was geen voorbeeld en juf zei ook niet hoe ze het moesten doen. Ze werden helemaal vrij gelaten. Waardoor ze zelf gingen fantaseren over wat ze mooi zouden vinden, en je hoorde radertjes kraken en knarsen. Het was echt zo mooi om te zien! Aan het eind van de ochtend waren er dus inderdaad 27 totaal verschillende pompoenen! Niet 1 leek op de andere. En elke pompoen paste op de ene of andere manier bij het kind dat hem gemaakt had. Een jongetje had met een guts helemaal een dino uitgesneden, en hij had alleen het bovenste laagje afgeschraapt. Aan de binnenkant maakte hij de wand op dat stukje heel dun, zodat het licht van het kaarsje er doorheen zou schijnen. Het werd zo mooi!
En er was een jongetje die had allemaal doodskoppen gemaakt. Ik vond het wat akelig er uit zien, want ik houd niet zo van doodskoppen. Maar hij was er zelf heel blij mee. Verder waren ze gewoon echt allemaal verschillend. Rosa had aan de ene kant een heel vrolijk lachend gezichtje er uit gesneden, en aan de andere kant had ze met de rasptechniek een zon, een man en allemaal sterren gemaakt. Ze was er zelf heel tevreden mee en ik vond hem ook inderdaad heel mooi geworden. Rosa kan goed knutselen. En ideetjes heeft ze ook zat. Ze zit dus precies goed daar op de Vrije School!
s'Avonds zijn we weer met z'n viertjes gaan lopen. Eerst de hele Meeuwerderweg af. Dat is eigenlijk het leukste, want het zijn nog van die ouderwets gezellige winkeltjes. We zijn bij de bakker geweest, bij de bloemist, bij de groenteboer, bij het postkantoor, bij de apotheek, bij de slijter, bij de supermarkt, bij een atelier, bij de kapper en bij de tapijtenwinkel. En bij de pizzeria, bij de cafetaria en bij de verschillende kroegen. Dat is gewoon heel leuk. Die winkeliers doen altijd heel leuk mee en het stikt er altijd van de kinderen. De hele Meeuwerderweg is altijd een zee van lampjes op 11 november. Want alle kinderen van de Oosterpoort, de Meeuwen, de Linie en de Frontier komen massaal naar de Meeuwerderweg. Die straat staat er echt om bekend, dat het op 11 november zo volks gezellig is. Het bruist er gewoon van plezier en enthousiasme.
Het kost altijd wel veel tijd, maar we houden de traditie nog in ere: daarna gaan we altijd nog naar Annelies en Koos, en naar Uwe en Margreet. Het is wel eens het idee geweest om het niet meer te doen, omdat het lastig is om de avond zo te onderbreken door terug te gaan naar huis en om dan met de auto naar Lewenborg te gaan. Het ligt niet echt op onze looproute. Maar we doen het altijd toch weer. Het hoort erbij, en de kinderen vinden het absoluut iets wat hoort bij de traditie. Het is een onmisbaar element van de traditie. En dat klopt ook wel. En dan is het niet zo'n probleem dat het eigenlijk niet zo op de route ligt. De kinderen zijn altijd razend enthousiast en wij vinden op zo'n avond als deze alles leuk wat de kinderen leuk vinden. Het is hun avond, en hun plezier is ons plezier.
Daarom is het ook nooit een probleem om uren te lopen; meestal zelfs in kou en regen. Dit jaar regende het niet, maar vaak regent het wel op 11 november. En je staat als ouders best te kleumen. Maar ik zou het voor geen geld willen missen. Die blije gezichtjes en dat totaal onvermoeibare! Bij deur nummer 46 staan ze nog net zo enthousiast dezelfde liedjes te zingen als bij deur nummer 1. En bij elk huis waar de deur weer dicht gaat gaan de oogjes weer verwachtingsvol op zoek naar het volgende huis waar de lampen aan zijn. En daar staan ze dan zo lief naast elkaar: broer en zus de Lijster. Logisch toch, dat wij als ouders altijd net zo blij zijn! Ook al hebben wij het al heel gauw koud, en zijn we veel eerder moe dan Rosa en Isaiah! Maar bij de bakker kregen de ouders een kopje warme soep, bij de cafetaria kregen we een mini-frikandel en bij de slijterij kregen we toostjes met salade. En ergens anders kregen de ouders bitterballen. Dat is fijn, als je het koud hebt...
Na afloop eindigden we zoals altijd bij Uwe en Margreet. Die hadden veel te vfeel snoep ingekocht, en ze hadden maar weinig kinderen aan de deur gehad. Dus Rosa en Isaiah mochten elk best veel uitzoeken. Rosa koos tot ieders verbazing in plaats van snoep mandarijnen. Ze is nogal gek op mandarijnen. Isaiah niet; en hij vindt het grenzend aan belachelijkheid dat mensen fruit geven in plaats van snoep. Veel kinderen zullen het wel met hem eens zijn. Maar Rosa niet. Rosa vond het ook heel goed dat de dokter alleen mandarijnen had.
Maar weet je wat je nooit meer ziet? Waar ik vroeger altijd handenvol van had in de tas, na 11 november? Van die taaitaai poppetjes. Die had vroeger bijna iedereen. Ik heb er niet eentje gezien. En van die Chinese lollies (die zijn wit, met gekleurde sliertjes erdoor en ze zijn mierzoet) zie je ook nooit meer. Maar nu zie je dus heel erg veel mini-marsjes enzo, en zakjes haribo-gummibeertjes. Dat zag je dan vroeger dus weer niet; toen ik klein was. Hahaha, weet je wat je ook vaak zag, toen ik klein was? Dat mensen van die kleine, ronde dropjes hadden. Hoe heten die ook alweer? Van die dropjes die opa en oma vroeger ook altijd hadden... Oh, ik weet het alweer. Kokindjes. Mensen hadden vaak een schaaltje met Kokindjes. Daar hoef je tegenwoordig niet meer mee aan te komen...
Goed, bij Uwe en Oma hebben we nog wat gedronken, en de kinderen begonnen aan hun voorraad. Wat bij Isaiah in vrij weinig tijd tot het bekende effect leidde: hij werd weer hyperactief en nog luider dan anders. Maar dat was te verwachten. In snoep zit kleurstof. Logisch. Maar ik kan hem moeilijk verbieden om Sint Maarten te lopen. En de biologische winkel in de Meeuwerderweg was de enige die snoep had zonder kleur- en geurstoffen. Dat snoep is trouwens meestal heel vies. Nou ja, het geeft ook niet. De kinderen hebben van Leo het snoep in eigen beheer gekregen voor het eerst in een trommel elk, dus ik verwacht dat het snoep dit jaar lekker snel op is. Ik heb altijd begrepen dat het gezonder is om alles gauw op te eten, dan dat ze een maand lang elke dag er wat van mogen.
Dus nu zit hier een heel tevreden jongetje op pappa's stoel naar Pokemon te kijken. Hij heeft een margemiddag, en hij heeft op schoot zijn trommel met snoep. Al een uur lang, en hij heeft nonstop gesnoept. Op deze manier gaat Leo gelijk krijgen. In elk geval zal Isaiah zijn snoep op deze manier snel op hebben. Vorig jaar hebben we 6 weken lang dagelijks gezeur gehad, zo van: "Aaaaaaaaaaaaaaaah? Mogen we nog 1 snoepje?". Nu beslissen ze het zelf, en is het gewoon snel op. Rosa heeft een achterstand met haar trommel, want die heeft geen margemiddag. Maar ik denk dat ze straks het nog wel in zal halen, als Isaiah uitgeput in bed ligt voor zijn middagslaapje...
En waarom ik in de titel "Sinterklaasje mikmak" gezet heb? Nou, omdat ik dat zo schattig vond. Isaiah begon de Sint Maarten en Sinterklaas liedjes door elkaar te halen. Dus Sint Martinus mikmak werd Sinterklaasje mikmak....
Laatste reacties