Rosa en Isaiah de Lijster

Sinterklaasje mikmak...

Gisteren was het dan eindelijk Sint Maarten. Rosa en Isaiah hadden er lang naar uitgekeken. Vanaf begin september beginnen de vragen meestal: "Wanneer is het Sint Maarten?" of "Hoeveel nachtjes slapen nog dat Sinterklaas komt?" of "Is het al bijna kerst?". En dit jaar hadden we een paar nieuwe, die we ook al een tijdje te horen hebben gekregen: "Gaan we weer naar Pipodorp met kerst?" en "Ben ik al bijna 5 of ben ik nog vier-en-een-half?". Die laatste vraag was natuurlijk van Isaiah. Hij wil graag bijna 5 zijn, want hij is in augustus (nadat Rosa van alles gekregen had op haar verjaardag en hij bijna niets had gekregen) al begonnen met zijn verlanglijstje. Het is een ontzettend lange lijst, met vooral heel grote cadeau's. Hij heeft vooral veel Playmobil gevraagd; en dan van het ridder- en piratenthema vooral.

En ze worden op TV ook gebombardeerd met een overdaad aan reclames; allemaal voor heel grote cadeau''s. En veel dingen waarvan ik nu al weet dat ze er niet lang mee zullen spelen. Rosa wil bijvoorbeeld "het allerliefst van deze wereld, want ik heb nog NOOIT zoiets moois gezien" een balletpopje hebben. Dat is een klein popje die je in allerlei ballethoudingen kunt bewegen. Terwijl ik weet dat Rosa er maar kort mee zal spelen. Wat ze ook graag wil hebben, is de shampoo-barbie. Dat is een barbie waar je een soort kapsalon bij krijgt, en als je dan water over haar haren doet, dan krijgt ze roze haar. Rosa is dolenthousiast over dat ding. Terwijl ik weet dat Rosa nooit met barbies speelt. Maar bij de reclame zie je dan twee meisjes die heel blij roepen dat het heel leuk is, en Rosa is overtuigd dat het heel leuk is.

Een andere vraag die we tegenwoordig ook vaak horen, is: "Mag ik nu eindelijk opblijven op Oudejaarsavond? Want ik ben al een kind van 7 jaar, hoor". Volgens ons is ze daar nog te jong voor, maar echt zeker weten we het ook niet. Meestal slaapt Rosa in het weekend toch op z'n laatst om half 9 of 9 uur. Op feestdagen is ze natuurlijk wel later naar bed gegaan. Maar dan waren er ook veel mensen, en dan was Isaiah er ook bij. Ik denk eigenlijk niet dat ze dat vol kan houden zo lang...

Maar goed, gisteren was het dus Sint Maarten. Leo is met Isaiah's klas mee geweest en ik zal hem vragen daar zelf over te schrijven. Ze zijn naar Coendershof geweest met de kinderen, en Isaiah was mild enthousiast. En ik ben met Rosa mee geweest. Het was heel leuk! En Rosa was zo ontzettend blij dat ik erbij was, in haar klas! Dat alleen al maakte het totaal de moeite waard. Ze zat zo blij te stralen in de klas, en vanuit de hoek waar zij zat klonk een tevreden, spinnend geluidje. Ik mocht ook niet meer naar huis.

Om half 9 moesten we allemaal op het schoolplein staan; alle kinderen van alle klassen. Toen kwamen er ineens drie kinderen uit de 6e klas en die speelden het verhaal van Sint Martinus uit. Inclusief paard. Want Sint Martinus zat natuurlijk op een paard, toen hij zijn mantel deelde met zijn zwaard. Het jongetje kon zelfs galloperen op dat paard, dus ik denk dat het zijn eigen paard was. Dat kan. Sona heeft ook haar eigen paard; dat hoor je wel meer bij de Vrije School kinderen. Veel kinderen wonen op een boerderij of in een dorp, en veel kinderen hebben huisdieren die meer onder de term "vee" zouden kunnen vallen. Maar deze jongen kon duidelijk goed paardrijden, want hij draafde met groot gemak over het schoolplein.

Toen kwam de bedelaar. Dat was ook een meisje uit de 6e klas, die in een jutezak en op blote voeten liep. En het was koud gisterochtend! Het motregende, en het was nat en koud. Dat bedelaartje rilde, en dat was dus geen toneelspel. Gelukkig kreeg ze de halve mantel van Sint Martinus. Alle kinderen die stonden te kijken (en dat waren er een paar honderd) zongen met z'n allen een prachtig lied met 3 coupletten en een refrein. Het was een echt heel mooi lied over Sint Martinus. En dan niet van het "Sint Maarten de koeien hebben staarten" type. Het was een echt prachtig lied. De kinderen kenden het uit hun hoofd, en dat vond ik heel knap. Zo'n lang lied en ze zongen het ook nog verstaanbaar en ongeveer tegelijkertijd. Ik was gewoon ontroerd. Ook omdat mijn meisje daar tussen stond; bij al die zingende kinderen. Met een heel serieus gezichtje, omdat ze bang was dat ze tekst vergeten zou zijn...

Na het toneelstukje gingen we gauw naar binnen. Wat wel fijn was, want het regende toch wel erg aanhoudend. Omdat ik de fotomoeder ben, mocht ik blijven. De andere ouders waren al naar huis. Alle kinderen hadden een pompoen mee; die hadden we dinsdagmiddag kunnen kopen op het schoolplein. Toen stond daar een boer van een biologisch bedrijf met een auto vol pompoenen. Rosa wilde een heel grote, maar ik wist dat ze ook uitgehold nog best heel zwaar zouden zijn aan een stokje. Dus de meeste kinderen hadden gelukkig een vrij klein, schattig pompoentje mee. En een lepel, een aardappelmes, een appelboor en een guts. Tenminste, sommigen hadden een guts. Wij niet, want wij hadden geen guts. Maar ik vind zo'n (altijd uitschietende) guts best gevaarlijk voor een kind van 7 jaar.

Eerst moesten de kinderen allemaal naast hun tafeltje gaan staan, de armen kruisen over de borst, en hun ochtend spreuk opzeggen. Dat is een soort gebed, want het gaat ook over God en over de wereld en over dankbaarheid. De kinderen kennen het uit hun hoofd; Rosa ook. Ik vind dat zo knap! Dat ze zoveel spreuken en gedichten en lange liederen uit hun hoofd kennen! Dat is toch best moeilijk. Een lied, dat gaat nog. Maar een gedicht? Dat is toch best moeilijk. Na de spreuk gingen ze wat liedjes zingen waarbij ze heel veel moesten bewegen en springen enzo; om wat energie kwijt te raken.

Toen moesten de "woensdagkinderen" voor de klas komen. Dat waren 5 of 6 kinderen. Blijkbaar heeft Ageeth de dagen van de week verdeeld over de kinderen, zodat aan het eind van de week alle kinderen 1 keer voor de klas hebben gestaan. Daar moest elk kind zijn eigen spreuk ook weer uit het hoofd opzeggen. Elk kind heeft ook een eigen gedicht. Dat is een gedicht wat juf speciaal heeft uitgezocht; wat past bij de persoonlijkheid van dat kind. Dat gedicht leren de kinderen ook uit hun hoofd, en op hun dag in de week moeten ze het dus voor de klas komen reciteren. In hun eentje. Ook dat vind ik weer heel knap. Rosa was niet aan de beurt; ze is dus blijkbaar niet een woensdagkind. Dit is trouwens haar spreuk:

"Ik ben een wezen van het water

hoor mijn geklater.

Een nymf ben ik;

blij en vrolijk.

Ik woon in beken,

bevloei de streken,

vruchtbaar en vrij.

Besproei de planten

elk jaargetij".

Mooi toch? Ik vind het wel bij Rosa passen inderdaad. Een vrije waternymf; een wezen van het water. Nadat de kinderen klaar waren die wel aan de beurt waren, kwamen er een stuk of 8 kinderen uit de 6e klas. Dat waren dus kinderen van een jaar of 12. Die kwamen om te komen helpen bij het pompoen snijden. Want het blijven toch dingen waar 7-jarige kinderen nog min of meer te jong voor zijn: messen en gutsen. Maar onder begeleiding van juf en de 8 oudere kinderen ging het heel goed. Ze waren rustig en heel geconcentreerd, en slechts 1 meisje sneed zich in haar vinger.

Het leuke vond ik dat ze geen opdracht mee kregen. Er was geen voorbeeld en juf zei ook niet hoe ze het moesten doen. Ze werden helemaal vrij gelaten. Waardoor ze zelf gingen fantaseren over wat ze mooi zouden vinden, en je hoorde radertjes kraken en knarsen. Het was echt zo mooi om te zien! Aan het eind van de ochtend waren er dus inderdaad 27 totaal verschillende pompoenen! Niet 1 leek op de andere. En elke pompoen paste op de ene of andere manier bij het kind dat hem gemaakt had. Een jongetje had met een guts helemaal een dino uitgesneden, en hij had alleen het bovenste laagje afgeschraapt. Aan de binnenkant maakte hij de wand op dat stukje heel dun, zodat het licht van het kaarsje er doorheen zou schijnen. Het werd zo mooi!

En er was een jongetje die had allemaal doodskoppen gemaakt. Ik vond het wat akelig er uit zien, want ik houd niet zo van doodskoppen. Maar hij was er zelf heel blij mee. Verder waren ze gewoon echt allemaal verschillend. Rosa had aan de ene kant een heel vrolijk lachend gezichtje er uit gesneden, en aan de andere kant had ze met de rasptechniek een zon, een man en allemaal sterren gemaakt. Ze was er zelf heel tevreden mee en ik vond hem ook inderdaad heel mooi geworden. Rosa kan goed knutselen. En ideetjes heeft ze ook zat. Ze zit dus precies goed daar op de Vrije School!

s'Avonds zijn we weer met z'n viertjes gaan lopen. Eerst de hele Meeuwerderweg af. Dat is eigenlijk het leukste, want het zijn nog van die ouderwets gezellige winkeltjes. We zijn bij de bakker geweest, bij de bloemist, bij de groenteboer, bij het postkantoor, bij de apotheek, bij de slijter, bij de supermarkt, bij een atelier, bij de kapper en bij de tapijtenwinkel. En bij de pizzeria, bij de cafetaria en bij de verschillende kroegen. Dat is gewoon heel leuk. Die winkeliers doen altijd heel leuk mee en het stikt er altijd van de kinderen. De hele Meeuwerderweg is altijd een zee van lampjes op 11 november. Want alle kinderen van de Oosterpoort, de Meeuwen, de Linie en de Frontier komen massaal naar de Meeuwerderweg. Die straat staat er echt om bekend, dat het op 11 november zo volks gezellig is. Het bruist er gewoon van plezier en enthousiasme.

Het kost altijd wel veel tijd, maar we houden de traditie nog in ere: daarna gaan we altijd nog naar Annelies en Koos, en naar Uwe en Margreet. Het is wel eens het idee geweest om het niet meer te doen, omdat het lastig is om de avond zo te onderbreken door terug te gaan naar huis en om dan met de auto naar Lewenborg te gaan. Het ligt niet echt op onze looproute. Maar we doen het altijd toch weer. Het hoort erbij, en de kinderen vinden het absoluut iets wat hoort bij de traditie. Het is een onmisbaar element van de traditie. En dat klopt ook wel. En dan is het niet zo'n probleem dat het eigenlijk niet zo op de route ligt. De kinderen zijn altijd razend enthousiast en wij vinden op zo'n avond als deze alles leuk wat de kinderen leuk vinden. Het is hun avond, en hun plezier is ons plezier.

Daarom is het ook nooit een probleem om uren te lopen; meestal zelfs in kou en regen. Dit jaar regende het niet, maar vaak regent het wel op 11 november. En je staat als ouders best te kleumen. Maar ik zou het voor geen geld willen missen. Die blije gezichtjes en dat totaal onvermoeibare! Bij deur nummer 46 staan ze nog net zo enthousiast dezelfde liedjes te zingen als bij deur nummer 1. En bij elk huis waar de deur weer dicht gaat gaan de oogjes weer verwachtingsvol op zoek naar het volgende huis waar de lampen aan zijn. En daar staan ze dan zo lief naast elkaar: broer en zus de Lijster. Logisch toch, dat wij als ouders altijd net zo blij zijn! Ook al hebben wij het al heel gauw koud, en zijn we veel eerder moe dan Rosa en Isaiah! Maar bij de bakker kregen de ouders een kopje warme soep, bij de cafetaria kregen we een mini-frikandel en bij de slijterij kregen we toostjes met salade. En ergens anders kregen de ouders bitterballen. Dat is fijn, als je het koud hebt...

Na afloop eindigden we zoals altijd bij Uwe en Margreet. Die hadden veel te vfeel snoep ingekocht, en ze hadden maar weinig kinderen aan de deur gehad. Dus Rosa en Isaiah mochten elk best veel uitzoeken. Rosa koos tot ieders verbazing in plaats van snoep mandarijnen. Ze is nogal gek op mandarijnen. Isaiah niet; en hij vindt het grenzend aan belachelijkheid dat mensen fruit geven in plaats van snoep. Veel kinderen zullen het wel met hem eens zijn. Maar Rosa niet. Rosa vond het ook heel goed dat de dokter alleen mandarijnen had.

Maar weet je wat je nooit meer ziet? Waar ik vroeger altijd handenvol van had in de tas, na 11 november? Van die taaitaai poppetjes. Die had vroeger bijna iedereen. Ik heb er niet eentje gezien. En van die Chinese lollies (die zijn wit, met gekleurde sliertjes erdoor en ze zijn mierzoet) zie je ook nooit meer. Maar nu zie je dus heel erg veel mini-marsjes enzo, en zakjes haribo-gummibeertjes. Dat zag je dan vroeger dus weer niet; toen ik klein was. Hahaha, weet je wat je ook vaak zag, toen ik klein was? Dat mensen van die kleine, ronde dropjes hadden. Hoe heten die ook alweer? Van die dropjes die opa en oma vroeger ook altijd hadden... Oh, ik weet het alweer. Kokindjes. Mensen hadden vaak een schaaltje met Kokindjes. Daar hoef je tegenwoordig niet meer mee aan te komen...

Goed, bij Uwe en Oma hebben we nog wat gedronken, en de kinderen begonnen aan hun voorraad. Wat bij Isaiah in vrij weinig tijd tot het bekende effect leidde: hij werd weer hyperactief en nog luider dan anders. Maar dat was te verwachten. In snoep zit kleurstof. Logisch. Maar ik kan hem moeilijk verbieden om Sint Maarten te lopen. En de biologische winkel in de Meeuwerderweg was de enige die snoep had zonder kleur- en geurstoffen. Dat snoep is trouwens meestal heel vies. Nou ja, het geeft ook niet. De kinderen hebben van Leo het snoep in eigen beheer gekregen voor het eerst in een trommel elk, dus ik verwacht dat het snoep dit jaar lekker snel op is. Ik heb altijd begrepen dat het gezonder is om alles gauw op te eten, dan dat ze een maand lang elke dag er wat van mogen.

Dus nu zit hier een heel tevreden jongetje op pappa's stoel naar Pokemon te kijken. Hij heeft een margemiddag, en hij heeft op schoot zijn trommel met snoep. Al een uur lang, en hij heeft nonstop gesnoept. Op deze manier gaat Leo gelijk krijgen. In elk geval zal Isaiah zijn snoep op deze manier snel op hebben. Vorig jaar hebben we 6 weken lang dagelijks gezeur gehad, zo van: "Aaaaaaaaaaaaaaaah? Mogen we nog 1 snoepje?". Nu beslissen ze het zelf, en is het gewoon snel op. Rosa heeft een achterstand met haar trommel, want die heeft geen margemiddag. Maar ik denk dat ze straks het nog wel in zal halen, als Isaiah uitgeput in bed ligt voor zijn middagslaapje...

En waarom ik in de titel "Sinterklaasje mikmak" gezet heb? Nou, omdat ik dat zo schattig vond. Isaiah begon de Sint Maarten en Sinterklaas liedjes door elkaar te halen. Dus Sint Martinus mikmak werd Sinterklaasje mikmak....

Ze heeft verkering. Elke vrijdag!

Het gaat goed op school, met Rosa en Isaiah. We hebben vorige week van beide kinderen de ouderavond gehad. Dinsdagavond met Monique in Isaiah's klas, en vrijdagmiddag met juf Ageeth in Rosa's klas. Ik ben bij Monique geweest, en Leo is bij Ageeth geweest. Bij Monique was het in elk geval beregezellig. Ik was om 20.20 uur aan de beurt, en ze had maar 10 minuten uitloop, dus ik was om half 9 aan de beurt. En ik ging tegen tienen pas naar huis! Kun je nagaan hoe gezellig het was! Maar we hadden zulke leuke gesprekken over van alles en nog wat, dat de tijd omvloog.

Ze had nog zo'n leuke anecdote. Ze had die middag wat op het internet zitten surfen, en toen was ze een plaatje tegen gekomen van het testbeeld. Weet je wel, die circel opgevuld met allerlei kleurtjes en patroontjes. Ze had het aan haar oudste zoon van 18 laten zien, en die wist niet wat het was! En toen pas realiseerde ze zich dat het niet meer bestaat. Er is geen testbeeld meer op TV. En toen we het daar zo over hadden, beseften we alletwee dat het waarschijnlijk wel iets van 20 jaar geleden moet zijn dat we voor het laatst dat testbeeld gezien hadden. Omdat het nu niet meer bestaat: tijdstippen op de dag dat er geen TV is. Er is nu altijd TV. Zelfs midden in de nacht. Er zijn misschien geen programma's meer, maar dan zijn er wel herhalingen.

Toen Isaiah was geboren, en toen hij om de twee uur ook 's nachts de borst kreeg, toen keek ik de hele nacht door TV. Omdat ik met een borstvoeding ook een uur in beslag nam, had het weinig zin om te gaan slapen. Ook omdat Isaiah alleen maar slapen wilde als hij op schoot kon blijven. Goed, dat klinkt heel verwend. Maar als je net bevallen bent en moe bent van de borstvoedingsmarathon, dan ben je geneigd om toe te geven aan de wensen van je baby. Zolang ie maar niet huilt, omdat je daar nog meer moe van wordt.

Goed, in elk geval, daar hadden we het over, onder andere. We hebben het natuurlijk ook over Isaiah gehad, dat is logisch. Ze zei dat het veel beter weer gaat met Isaiah op school. Dat hij weer het gezellige, vrolijke en liueve kereltje is zoals ze hem kende van vorig jaar. Hij is niet zo stoer meer, en hij vecht niet meer. En hij pest de kleintjes niet meer en hij daagt de groten niet meer uit. Daar was ik heel blij mee. Het was echt goed nieuws. Het is fijn om te horen, dat iemand je kind omschrijft als een "gezellig, vrolijk kind".

Ze zei ook dat hij ook duidelijk "gegroeid" is met zijn taalontwikkeling en zijn manier van doen. Hij is niet meer een typische "jongste van de klas". Sterker nog; hij hangt er een beetje tussen, zei ze. Je hebt de kinderen van groep 2 en die kinderen zijn al 5 of zelfs 6. De oudsten worden komende zomer zelfs al 7. Dan heb je de kinderen die na de zomervakantie in groep 1 zijn gekomen. Die zijn net 4, of hooguit 4 jaar en 3 maanden. Volgens Monique hoort Isaiah daar echt niet meer bij; hij is duidelijk ouder. Maar bij de groep 2 kinderen hoort hij ook niet ECHT, want hij doet niet mee met hun groep 2 werkjes. En de kinderen die al 5 zijn nu, zijn weer echt ouder dan Isaiah. Hij hangt er dus een beetje tussen. Te jong voor groep 2, te oud voor groep 1. Nou ja, hij is niet te oud voor groep 1. Maar hij is wel duidelijk ouder dan die anderen die een half jaar of meer jonger zijn dan hij is... Zo bedoel ik het.

Hij kan sinds een tijdje duidelijk beter tekenen, zei ze. En hij begint interesse te krijgen voor letters, voor schrijven, en voor lettergrepen ontdekken. En hij heeft meer controle over zijn handen, waardoor de werkjes beter lukken. Waardoor hij er ook meer plezier in heeft. Al is het wel zo, zei ze, dat het niet echt een teken- en knutselkind is zoals Rosa is en was. Hij heeft meer interesse in het constructiemateriaal, en in autootjes enzo. Soms moet hij in de poppenhoek, omdat alle kinderen eens in de zoveel tijd in alle hoeken gespeeld moeten hebben. Maar als Isaiah dan toch in de poppenhoek moet, dan speelt hij alsnog niet met de poppen. Dan zet hij de stoeltjes achter elkaar en dan speelt hij dat het een bus of een raket is.

Wat nog steeds niet zo goed gaat, is gymnastiek. Hij is motorisch "vreemd', zei Monique. Ze kan er niet echt een vinger opleggen, maar als ze hem ziet bewegen tijdens gymnastiek, dan vindt ze het altijd opmerkelijk. Hij beweegt zich vreemd. Anders dan andere kinderen. Niet soepel, niet vloeiend, en het lijkt alsof hij constant bijna valt. Vooral als hij rent, dan valt het op. Dan lijkt het alsof zijn benen elkaar in de weg zitten, en het lijkt alsof hij niet alleen naar voren beweegt, maar tegelijkertijd ook schuin naar beneden. Ze hebben wel eens overwogen om er iemand bij te halen; een deskundige. Omdat ze dachten dat er misschien echt iets mis was. Maar ze hadden toen besloten dat ze het nog wat tijd zouden geven. Zo van: "Misschien groeit hij er wel overheen". Ik heb maar niet gezegd dat sommigen er nooit overheen groeien. Dat ik nog steeds "raar" ren. Dat ik als kind ook raar rende.

Voor zover het gesprek over Isaiah. Ik ben dus niet bij juf Ageeth geweest, dus eigenlijk zou Leo daar over moeten schrijven. Ik heb er niet zoveel over gehoord. Wel dat het gewoon goed gaat met Rosa. Dat ze goed mee komt en dat ze plezier heeft in leren, en eigenlijk in alles wat ze aanbieden. Ze is soms wel wat vergeetachtig en chaotisch, en als je iets wilt van haar, dan kun je het beter een paar keer zeggen, anders gebeurt het niet. Dat heeft ze mij trouwens gemaild. Verder zijn er wel wat probleempjes tussen haar en twee andere meisjes; Ineke en Gabrielle. Ze kan met elk apart wel leuk spelen, maar ze spelen steeds met z'n drietjes. En dan is het altijd mis. Binnen de kortste tijd gaan twee dan tegen de ene die overblijft, en dan gaat het hard tegen hard.

Omdat ze Rosa wil leren dat er meer kinderen zijn dan de twee op wie ze zich totaal richt, heeft ze haar nu naast Sona gezet. Ze vond Sona wel een kalmerende invloed hebben op Rosa; en minder een meisje met wie Rosa ruzie zou krijgen steeds. Dus nu speelt Rosa regelmatig met Sona en met Rabiye. Dat is echt de invloed van juf, want zelfs zou Rosa niet naar hen toe getrokken zijn. Niet omdat ze niet leuk zijn, maar omdat Rosa zich op 1 of 2 kinderen fixeert, en dan ziet ze de anderen niet meer. Ik herken dat wel...

Behalve.... Joram natuurlijk! Ik zei toch al dat ze verliefd was op Joram? Nou, ze heeft sins afgelopen vrijdag verkering met hem! Ze heeft het gevraagd aan hem, en hij zei "ja'. Hij is ook verliefd op haar. Ik was natuurlijk heel blij voor Rosa, want ze straalde helemaal. Maar even later bleek dat Sona ook verkering heeft met Joram. En met Hanna en Josje. Toen vroeg ik natuurlijk hoe dat zat. Sona en Rosa legden het me uit. Hij heeft voor elke dag een vriendinnetje. Maar niet voor de maandag, want op maandag moet hij voetballen. Wat een handig kereltje! Vier vriendinnetjes, voor de dinsdag tot en met vrijdag. En op maandag heeft hij geen tijd voor de vrouwen, want dan wil hij voetballen... Slim hoor!

Een opvallende beroepskeuze: misthoorn zijn!

We zijn heel hard aan het werk in het nieuwe huis. Vandaag is Leo aan het schilderen (op een doek, niet in het huis) en daarom was ik vanochtend in het huis. Ze kwamen langs van de Decorette winkel om alles op te meten, zodat ze de uiteindelijke offerte kunnen maken. Maar dat was een flinke klus. Want werkelijk waar elk vertrek in ons nieuwe huis op de badkamer en wc na moesten opgemeten worden. En alle ramen, want ze verzorgen ook de gordijnen. De gordijnrails die er nu hangen bleken niet goed meer te zijn, dus die vervangen zij ook. En in de woonkamer hadden die mensen de gordijnen overal ook de hoek om. Dus met een bocht helemaal richting de lange wand, zodat je de verwarmingsbuizen en stopcontacten niet meer zag. Maar dat was dus 4 keer iets van 60 cm extra, en dat tikt aan bij gordijnstof. Ik heb dus gezegd dat dat niet hoeft. Het is ook onzin. Waarom zouden gordijnen nog 60 cm de hoek om moeten lopen? Ik vind dat niet mooier, of handiger. Integendeel, waarschijnlijk.

Zaterdag zijn we de hele dag met z'n vieren in het huis geweest. We hebben natuurlijk dan geen oppas voor de kinderen, dus zijn we met z'n allen gegaan. Maar dat bleek juist wel heel gezellig te zijn. En zo wennen de kinderen ook een beetje aan hun nieuwe plek. Eerst zijn we naar de Lidl gegaan (die is daar in de buurt) en daar hebben we een groot pak stiften gekocht, pakjes drinken en chocolaatjes. En dat was een heel goed idee! Want de kinderen mochten boven overal waar ze wilden op de muren tekenen! Dat mag anders natuurlijk nooit, dus dat was wel heel speciaal voor ze.

Dat het anders niet mag, wil trouwens niet zeggen dat ze het nooit gedaan hebben. Ze hebben alletwee een fase gehad dat ze in hun kamer op het behang getekend hebben, en Rosa heeft op de gang en hier in de woonkamer ook wel eens wat poppetjes getekend. En Isaiah heeft vorige week op de muur van de wc een Pokemon aanval getekend. Ze weten dat ze erg op hun kop krijgen, en dat straf zal volgen. Toch doen ze het soms. Blijkbaar is het genot van op een muur tekenen toch groter dan de ellende van straf. Of wij straffen gewoon niet zwaar genoeg; dat kan ook. Maar we straffen heus wel, hoor. Maar op de muur tekenen (en dan het liefst met wasco, zodat pappa en mamma het er ook niet of nauwelijks meer af krijgen) schijnt echt fantastisch te zijn. Dat moet wel....

Goed, maar nu mocht het wel. In het nieuwe huis. Zolang de muren nog niet behangen zijn, mag het. Bovendien moesten we iets verzinnen om ze een uur of vier bezig te houden, want het kost gewoon ontzettend veel tijd al dat voorwerk. En dan is het niet gezellig/leuk/handig als de kinderen al na een half uur gaan zeuren dat ze zich vervelen. Wat logisch zou zijn, want het huis is leeg. Er is natuurlijk ook niets te doen. Maar ze hadden ook playmobil mee en boekjes en dino's, dus ze hebben zich inderdaad dik 4 uur vermaakt. En overal op de muren staan nu prachtige prinsessen van Rosa en Pokemon aanvallen van Isaiah. Voor zolang het duurt...

En ze konden natuurlijk buiten spelen. Vlak achter de huizen is een groot grasveld met een speeltuintje. Ik geloof niet dat er veel kinderen in deze wijk/straat wonen, want tot nu toe zie ik ze nog niet, maar Rosa en Isaiah hebben elkaar. Ze hebben wel veel ruzie, maar ze kunnen gelukkig ook best leuk met elkaar spelen. En in die tijd hebben Leo en ik flink gewerkt. Leo had een behangstomer gehuurd voor 3 dagen en hij is bezig geweest met dat ding. En ik heb gewoon met mijn nagels vooral geprobeerd om in andere kamers al zoveel mogelijk behang er af te krijgen. Het huis is heel vochtig, dus veel behang laat ook wel los als je er aan trekt.

Maar het was toch ook wel veel peuterwerk. In sommige slaapkamers zaten 4 of 5 lagen behang over elkaar heen! Heel lelijk, ouderwets bruin behang wat met geen mogelijkheid los wilde laten van de muur! Ik heb mijn nagels en vingers behoorlijk kapot hier en daar, want ik had geen plamuurmes. Daar hadden we er maar 1 van en dat ding had Leo natuurlijk. Want een behang afstoom-apparaat heeft alleen zin als je dan ook het natte, plakkerige behang er direct afhaalt. Het is nu ook een gigantische bende in het huis. Echt overal ligt behang en gruis en poeder en cement en hout en van alles verder ook nog. Zelfs peuken, want de mensen van Patrimonium roken blijkbaar ook. Ik heb al heel wat vuilniszakken vol gepropt met behangresten en troep, maar toch ligt het nog steeds vol. Er komt ook elke dag natuurlijk weer nieuwe troep bij.

En Patrimonium werkt er ook 5 dagen in de week, dus zij hebben ook allemaal troep liggen. Alle plinten rukken ze er af (ze zijn rot), maar de oude laten ze in splinters en brokstukken gewoon liggen. En de badkamer krijgt nieuwe tegeltjes, maar overal liggen nog voegmiddel en cement en oude tegelresten. Het heeft ook niet zo heel veel zin om alles op te ruimen. Er komt toch elke dag weer een berg bij. Het geeft ook niet zo. Als alles klaar is, dan halen we er gewoon de bezem flink door. En dan is het toch ook opgeruimd.

Het is wel heel mooi dat we nu al zoveel kunnen doen. Dat we de sleutel al hebben, ook al is het ons huis nog niet. Want we huren het huis pas per 16 november, dus het zou niet vreemd zijn geweest (en dat hadden we ook verwacht) als we dan pas aan het werk hadden gekund. En dat was dan weer allemaal af gegaan van de maand die we hebben tussen 16 november en 15 december. Waarin Sinterklaas dus ook valt, en daar gaat ook tijd in zitten. Ik klaag niet, hoor. Ik vind het op zich allemaal wel leuk, en het is eigenlijk best leuk werk. Maar ik zeg alleen maar dat het heel druk is, en dat het veel drukte is in een maand waarin het toch al heel druk, hectisch en emotioneel is met twee jonge kinderen.

Onze kinderen genieten van de Sinterklaas-periode, maar het lijkt wel hoe ouder ze worden, hoe emotioneler ze er ook van worden. Bij peuters kun je het allemaal nog best beperken, dat wat op ze afkomt. Maar bij kleuters en schoolkinderen niet meer, en ze worden echt overspoeld door Sinterklaas-dingen. Het Sinterklaas-journaal elke dag, de verhalen op school, en elke dag op school doen ze wel IETS met dat thema. Wat heel leuk is en wat ik zeg: ze genieten er ook van. Maar het is ook best "te veel". Er is geen tijd in het jaar dat ze zo zenuwachtig zijn en huilerig. Er is OOK geen tijd dat ze zo opgetogen, enthousiast en blij zijn en vol wilde verhalen. Het is gewoon een medaille met twee kanten. En juist in die weken gaan wij verhuizen. Ik denk dat ik wel weer vaak overuren krijg met de wasmachine, hahaha. Want onze kinderen plassen acuut alletwee regelmatig in bed in dit soort tijden. Nou ja, daar is hij voor; onze wasmachine. Toch? En echt: ik klaag niet. Ik hoop alleen dat de kinderen niet TE emotioneel worden.

Met name Isaiah kan er wat van. Rosa ook wel, maar die verheugd zich heel erg op de verhuizing. Die begrijpt dat beter. En ze is zo blij met dat kamertje! Nu al! Ze loopt er al helemaal genietend in rond. Dan mompelt ze wat over wat ze waar gaat neerzetten, en waar de Zack en Cody posters moeten. Ze realiseert zich geloof ik niet helemaal dat lang niet al haar meubeltjes in die kamer passen. Maar we winnen natuurlijk weer ruimte doordat er een hoogslaper in komt. Dat moet ook wel. In dat kamertje zouden niet EN een bed, EN een bureau EN een kastje EN een kledingkast passen. Een hoogslaper is toch wel heel handig. Maar ze is in elk geval erg enthousiast. Ze droomt vooral over wat ze op dat balkon gaat doen. Ze zei gisteren dat ze daar elke ochtend na het opstaan wil gaan zitten met een glas melk. Het is me niet helemaal duidelijk waarom, maar Leo begreep het wel. Maar ik heb op zich ook niet zoveel met balkons. Ik zie de meerwaarde niet helemaal. Maar Rosa wel. Die droomt en droomt...

Isaiah is niet zoveel bezig nog met het nieuwe huis, en met hoe zijn kamer moet worden. Als er maar veel Pokemon spullen en dino's in komen. Dat is het enige wat hem op dit moment interesseert. Hij heeft het echt dag en nacht over Pokemonnen, en over aanvallen, en over wat voor aanvallen bij welk soort Pokemonnen horen. Vooral de electriciteits-Pokemonnen en de vuur-Pokemonnen boeien hem nogal. Als ze er maar gevaarlijk uitzien, en ze moeten veel kracht hebben. Dan is het goed. Rosa is ook best gek op Pokemon, maar zij heeft een voorkeur voor de schattige Pokemonnen. Die op heel lieve beestjes lijken, of die hartjes op hun buik hebben ofzo.

Opa is ook al in het nieuwe huis geweest vorige week. We zijn er donderdagmiddag samen heen geweest met hem. Dat was leuk, want toen kon hij eindelijk ook zien waar we nou toch heen gaan. Hij vond het heel mooi. En zondag zijn we bij opa en oma thuis geweest. Dat was ook heel erg gezellig. We hebben daar ook patat gegeten met z'n allen. En we hebben vooral veel gepraat en gebabbeld natuurlijk. Want we waren er al om drie uur en we gingen tegen half 8 pas naar huis. Ik vond het heel leuk. De kinderen hebben tekeningen gemaakt, en met de poppetjes gespeeld die ze van oma kregen. Dat waren de Sneeuwwitje figuurtjes van Albert Heyn en ze hadden er al 8!

Isaiah was wel vreselijk druk, maar we zijn er ook inmiddels achter waarom. ik begin er een patroon in te herkennen. Net zoals toen met de m&m's. Daar kan hij niet tegen; dan gaat hij heel wild doen en raar. Nou is hij natuurlijk altijd al druk, maar normaal gesproken is dat nog te controleren. Hij is te corrigeren. Maar als hij m&m's heeft gehad, dan is hij dus niet meer te corrigeren en dan davert hij door als een op hol geslagen intercity. Maar het begon zondag na een bepaald moment, en op opa's verjaardag ook. Dat realiseer je je dan als het een paar keer gebeurd is. Eerst kreeg hij een Cornetto ijsje. Toen was er nog niets aan de hand. Hij ging gewoon tekenen en hij was redelijk rustig. Cornetto ijs is gewoon een soort van roomijs in een hoorntje. Maar toen kreeg hij zo'n tweelingijsje. Met twee stokjes, die kun je dan doorbreken en ruilen. Dat deden wij vroeger ook al. Dat is heerlijk waterijs in de meest heerlijke, mierzoete vruchtenlimonade smaakjes.

Toen hij daar 1 van had gehad, toen was het mis. Druk, druk en druk, en een kabaal voor tien. En nou is het waarschijnlijk wel bekend dat Isaiah van zichzelf al een redelijk volume in z'n stem heeft. Hij heeft geen zacht, bedeesd stemmetje; zelfs niet als hij helemaal rustig is. Isaiah praat altijd hard. Isaiah zou goed een soort misthoorn kunnen zijn in de bergen. Dan hoeft hij niet eens zo z'n best te doen. Maar als hij dan ook nog eens in z'n hoofd een knopje om heeft, na m&m's ofzo, dan vertiendubbelt dat volume zich nog eens. En zo ging het zondag ook, en op opa's verjaardag ook. En beide keren gebeurde dat na die mierzoete ijsjes. Die heel lekker zijn, en waar bijna alle kinderen goed op reageren. Maar Isaiah blijkt ook daar dus niet tegen te kunnen. Misschien is hij daarom wel vaak zo druk. Misschien kan hij wel sowieso heel slecht tegen kleurstoffen. Goh, gek eigenlijk. Dat heeft Rosa helemaal niet, en ik ook niet, en Leo ook niet. Hoe komt hij dan aan zoiets?

Maar ik ben zijn mamma. Dat is bekend, maar ik wil dat even zo stellen. Ik ben zijn mamma en ik voel dingen. En misschien geloven jullie het niet. Maar ik weet in mijn hart dat Isaiah diep van binnen een heel zachtaardig en rustig kind is. Dat was hij als baby toch ook. Hij kwam glimlachend te wereld en hij huilde als baby zelden. Zeker niet als hij de borst kreeg, wat zo'n beetje 23 uur per dag was trouwens de eerste 6 maanden in mijn herinnering. Maar Isaiah is eigenlijk heel zachtaardig, jongens. Dat is echt waar. Hij DOET alleen heel druk en zijn stem is heel hard. En hij is heel enthousiast en heel blij. Dus dan lijkt het een heel druk kind. En dat is hij ook wel. Maar ik blijf er bij dat hij niet zo geboren is. En ik blijf erbij dat hij in weze veel rustiger is dan hij lijkt. Dus misschien reageert hij wel op veel meer voedingswaren verkeerd? Who knows. Maar mijn moeder instinct zegt me dit gewoon. Isaiah is lief, zachtaardig, emotioneel, empathisch, zorgzaam en scherp in zijn opmerkingsgaven. Hij is OOK erg druk in zijn gedrag, en luid met zijn stem, maar ik heb er hoop op dat dat over gaat. Ooit.

Jullie hebben Rosa de laatste maanden niet zoveel gezien, denk ik. Maar Rosa is veranderd. Echt waar. Rosa was vroeger toch ook best druk. En best lastig. We hebben best veel problemen met haar gehad, en anderen ook. Maar Rosa is veranderd. Ze is echt opvallend veel rustiger geworden. Ze kan zich beter en langer concentreren, en ze heeft meer lol in dingen. Ze is levenslustiger geworden, en vrolijker. Goed, Rosa blijft Rosa. En ze is een kei in nors zijn, en in boos zijn (heel lang). Maar al met al heeft ze dat opmerkelijk minder dan een jaar geleden en daarvoor. Ze zit duidelijk beter in haar vel, en ze is gewoon rustiger. Veel hanteerbaarder, en dat moet haast voor haarzelf ook heel plezierig zijn. Misschien kan je van een kind van 7 niet zeggen dat ze volwassener is geworden, maar ik zou het haast zo willen noemen. Ik vrees dat het veel te maken heeft gehad met het moeilijke afgelopen jaar voor ons gezin. Dat ze zo lang zonder moeder thuis is geweest, en dat het op school zo slecht ging. Maar misschien kunnen moeilijke tijden niet allen volwassenen sterker maken, maar ook kinderen. Je zou het zeggen, bij Rosa. Ik ben heel trots op haar!

Het nieuwe huis is heel leeg nu...

We zijn vanmiddag bij een winkel geweest waar ze vloeren, behang en gordijnen enzo verkopen. Leo is op een gegeven moment Rosa en Isaiah uit school gaan halen, en toen ben ik nog gebleven. Al met al ben ik met die mevrouw van de winkel ruim drie uur bezig geweest. Met berekeningen, met kiezen, met vergelijken; dat soort dingen. Maar we zijn er uit. En het gaat zo MOOI worden! We hebben voor de woonkamer en gang een prachtig geelgoud-achtig kliklaminaat uitgezocht; met de naam "Landhuisstijl Eiken". Het is mooi licht van kleur, en heel warm. De gordijnen in de woonkamer worden diep donker oranje, dus het zal een fijn warme kamer worden. Zonnig, en warm.

De gang heeft een soort van kunstsstof nep schrootjes op de muren, en dat is niet zo heel mooi. Maar die gaan we blauw verven, en de muren er boven ook. De hele gang en keuken zullen een Scandinavische uitstraling krijgen. Dat heeft mamma bedacht. Dat Scandinavische blauw is een soort van grijsblauw. Ik ga nog kijken wat voor Scandinavische details we er aan toe kunnen voegen. En met Ikea op fietsafstand kan het niet al te moeilijk zijn om Scandinavische ideetjes op te doen, om die sfeer er in te krijgen. En ik ga wel op het internet neuzen. Ik ken zo'n designer, en die heet Tilda. Die is heel bekend in de stofjes- en knutselwereld. Ze maakt stoffen, maar ook behang en aardewerk, en allemaal in een landelijk, Scandinavisch thema. Misschien kan ik daar wat ideetjes opdoen.

Dan komt boven eerst Isaiah's kamer. De vloer zal van grasgroen vinyl zijn. Met wat spikkeltjes en vlekjes er in; iets gemeleerd dus. Drie van zijn muren zijn iets lichter, effen groen. Op de vierde muur komt Pokemon behang, en we hebben nu het meest gelukkige jongetje van de wereld in huis, omdat hij het al weet. We wilden niet de hele kamer er mee behangen. Ten eerste omdat het te druk zou zijn; zo'n print op 4 wanden. Maar ook omdat hij toch over een jaar of 5 er te oud voor zou zijn; voor zo'n thema. Al vinden kinderen Pokemon heel lang leuk. Zelfs Rosa is er stiekem behoorlijk gek op, en dat terwijl het meer op jongens gericht is. En nu hebben we een behang op 1 muur wat er zo weer af kan. En je kunt er ook overheen behangen. In elk geval is het prima te doen om 1 muur overnieuw te behangen over een jaar of 5.

Dan Rosa's kamer. Rosa krijgt warm oranje vinyl op de vloer. Van dezelfde serie als van Isaiah, maar dan diep oranje. Op de muren komt een heel mooi behangetje met kleine, geometrisch gestrooide bloemetjes en vormpjes in de kleuren oranje en roze, op een witte achtergrond. Een beetje retro-achtig. Maar dat klinkt misschien retro-achtiger dan het is. Ik kan het alleen niet zo goed omschrijven. Rosa heeft niet zo duidelijk een thema in haar kamer met het behang. Maar dat komt omdat ze 2 thema''s wilde: dolfijnen en "Zach and Cody". Van dolfijnen kon ik niets vinden (en ik vond het eigenlijk ook niet zo leuk).

En van "Zach & Cody" bestaat er waarschijnlijk geen behang. Dat kennen jullie waarschijnlijk ook niet. Het is voor het eerst dat Rosa fan is van een popster. Nou ja, ze was natuurlijk ook fan van K3. Maar dat is wat anders. Dit is iets anders. Dit is zo'n typische Amerikaanse TV-serie; zo'n sitcom. Zo'n humor-serie, voor kinderen, voor tieners. Met kinderen en tieners die in elke tweede zin iets komisch zeggen, en die allemaal avonturen meemaken. Met allemaal knappe mensen. Zo'n soort serie waar ik met 34 jaar bijna helemaal niet meer gevoelig voor ben. Het is nep, en als je 34 bent, dan zie je dat.

Maar Rosa houdt er nu net zo van als ik vroeger. Ik verslond ze ook; al had je ze toen minder dan nu, maar het kwam wel op. Je had bijvoorbeeld in de jaren 80 series als "Full House", "The Wonder Years" en "The Cosby Show". Dat soort series bedoel ik. Humoristische series, over gezinnen met kinderen. Knappe, heel grappige kinderen, die naar typerende Amerikaanse highschools gaan. Logisch, maar dat maakte het voor mij vroeger nog aantrekkelijker. Die scholen leken leuker dan de gewone, Nederlandse scholen... In elk geval, ik vond ze ook leuk. Toen ik jong was, hahaha. En nu is Rosa ook gevallen. Voor Zach en Cody.

De serie heet in feite "The suite life of Zach and Cody" en het gaat over twee 12-jarige jongetjes (een een-eiige tweeling) die met hun moeder in een hotel wonen. Ze zien er exact hetzelfde uit, maar de ene is altijd braaf en eerlijk en die doet heel erg z'n best op school. En de andere is altijd ondeugend en die doet niet goed z'n best op school. Door de ondeugende streken van Zach komen ze vaak alletwee in de problemen, maar uiteindelijk komt het toch altijd goed. Redelijk voorspelbaar dus, en dat is precies goed. Het duurde even voor Rosa door had wat een humor-serie is, maar nu begrijpt ze op welke momenten ze hard moet lachen: als het publiek van de sitcom dat ook doet. Het is in feite heel schattig. Ze is nog net te jong. Ze begrijpt het vaak nog net niet. Maar ze is gigantisch onder de indruk van die twee grote jongens.

Grote jongens. Zo noemt ze Zach en Cody. Terwijl het nog echte jongetjes zijn, van net 12. Het zijn nog niet van die pubers. Het zijn gewoon nog jongetjes, met vrij lang, blond haar. Ze zijn schattig, dat zeker. Maar Rosa vindt ze niet schattig. Rosa vindt ze stoer, cool, heel groot en heel grappig en heel knap. En nu is ze dus niet alleen verliefd op Joram uit haar klas, maar ook op Zach en Cody. En ze wil dus posters van hun, zodat ze haar nieuwe kamer ermee kan behangen. Is ze niet wat jong voor zoiets? Zwijmelen bij posters van jongens; dat doen kinderen toch pas als ze zelf tieners zijn? Niet als ze 7 zijn? Maar goed, hoe dan ook; Rosa is erg onder de indruk. En ik heb GEEN Zach en Cody behang voor haar gekocht, want het bestaat niet, en ik weet zeker dat er nog veel jongens of meisjes zullen volgen op wie ze verliefd zal zijn...

Goed, nu terug naar het huis. Onze slaapkamer krijgt een beetje hetzelfde thema als onze kamer hier ook heeft: kitsch en Engelse romantiek. We hebben dus een wit behang gekozen met allemaal roze roosjes er op. Heel lief. Ik wilde ook roze vinyl op de vloer, maar dat ging Leo te ver. Nu hebben we zacht groen gekozen. Is ook goed. Ons bed en onze kasten zijn van wit hout, dus het past vast heel mooi.

Mijn werkkamer wordt ook prachtig. Het is de enige kamer in het huis met vloerbedekking, omdat ik zoveel op de grond zit. Ik heb rode vloerbedekking gekozen; heerlijk zacht. En rode gordijnen. En ik heb een mooi behang gekozen met rode en blauwe bloemen in een geometrisch patroon op een witte achtergrond. Ik wilde graag een Hollandsche kamer. Eigenlijk wilde ik een klederdrachtkamer, maar dat oude behang van Rosa (wat ze hier nu op haar kamer heeft) bestaat allang niet meer. En dit rood-wit-blauw was wat er het dichtst bij in de buurt kwam; bij het Hollandsch gevoel.

De mevrouw van de winkel vond het duidelijk leuk om ons te helpen. Ze zei dat ze meestal klanten helpt die niet zo goed weten wat ze willen, of die heel veel tijd nodig hebben met beslissen en kiezen en verwoorden wat ze wilden. Maar wij konden lekker doorwerken, omdat ik heel PRECIES wist wat ik wilde. Ze zei: "Wat ben je heerlijk kordaat en vastberaden en duidelijk". Dat hoor ik niet zo vaak. Maar het was waar. Ik had precies in mijn hoofd hoe ik alles wilde, en ik kon dus heel makkelijk bij alles wat ze aandroeg "ja" of "nee" zeggen. We hebben wel lol gehad. We hebben veel gepraat over Leo's kunstenaarsschap met haar, en over wat ik leuk vind aan klederdracht, en over mijn bedrijfje, en over mijn vinger, en over wat voor kinderen Rosa en Isaiah zijn. Ik denk dat ze in haar werk vandaag een leuke middag heeft gehad. Ideale klanten. We waren vriendelijk, we wisten wat we wilden, en we hadden een goed contact. Ik heb het zelf ook erg gezellig gevonden. Ik ga haar nog foto's sturen van het huis; als het af is. Dat ze kan zien hoe het geworden is.

Nou, dan hebben we alle kamers gehad. De gang boven wordt oranje en de gang en keuken beneden dus Scandinavisch blauw. Die mevrouw vond dat we gewaagde kleurstellingen hebben gekozen; dat de meeste mensen toch een wat rustiger kleurpallet kiezen. Maar ze zei dat ze wel kon zien dat wij ook een kleurrijk gezin waren; met levendige, vrolijke, eigenzinnige mensen. Ik denk dat ze gelijk heeft. Wij ZIJN ook een leuk en kleurrijk gezin. En eigenzinnig en vreemd zijn we ook. Of we vrolijk zijn? Hmmm; misschien dit jaar niet zo. Nee. Dat niet. Maar als we in dit nieuwe huis wonen.... dan wel! En dat moet ook wel met al die vrolijke kleuren om ons heen! Voor ons geen bruin, zwart, wit of creme! Nee, gewoon grasgroen, Hollandsch rood, warm-oranje, goudgeel en Scandinavisch blauw! 

Toch een ander verhaal...

Isaiah kwam deze week al een paar keer thuis met het verhaal dat een jongetje uit zijn klas, Huub, steeds zijn bril van zijn gezicht trekt en hem op de grond gooit. En dat hij dat niet leuk vond. Wij vonden het ook niet leuk; niet in het minst omdat die bril 250 euro gekost heeft. En het is al de reservebril, want Isaiah heeft zelf de pootjes van zijn rode bril al compleet verbogen. Dus vonden wij het niet leuk dat Huub aan Isaiah z'n bril zat. Dat arme jochie; ons engeltje Isaiah. Nemen ze hem zo te pakken, terwijl het zo'n lief, arm zieltje is. Dus ik ben vandaag met juf Monique gaan praten. Over die bril vooral. Dat we best weten dat een beetje plagen niet iets is waar ouders zich direct mee moeten bemoeien, maar dat het een ander verhaal is als dure brillen op de grond gegooid worden.

Ze moest lachen. Ze zei: "Is dat wat hij thuis verteld? Het gaat toch wel behoorlijk anders, hoor". En ze vertelde een heel andere kant van het verhaal. Ik heb gebloost. Ons engeltje Isaiah is op het moment blijkbaar een behoorlijk vervelende aanwezigheid in de klas. Hij roept de hele dag dat hij sterk is; veel sterker dan ruigtanden en eenzame dino's, en dat hij in alle aanvallen van pokemons ook gewonnen heeft. En dat hij zeker sterker is dan Victor, Miquel, Anthony en Mees. Dat zijn de vier jongste jongetjes van de klas. En om te bewijzen dat het waar is, gooit hij ze dan tegen de grond en gaat boven op hen zitten. De andere, grote jongens daagt hij net zo lang uit tot ze met hem beginnen te vechten. En tegen Huub schijnt hij dingen te zeggen dat hij toch zijn bril niet te pakken kan krijgen. Huub is ook nog maar vijf. Niet oud en wijs genoeg om Isaiah te negeren, en uiteindelijk gaat hij inderdaad achter Isaiah z'n bril aan.

Hmmm.... toen ik dat hoorde over mijn arme zieltje, blooste ik tot ver achter mijn oren... Ik geloof dat we dit weekend eens goed met Isaiah praten moeten. Hem er aan herinneren dat hij vorig jaar zelf de jongste was, en dat hij het ook niet leuk vond dat de oudere jongens hem lieten zien dat ze sterker zijn. Dat Victor, Mees, Anthony en Miquel het waarschijnlijk ook niet leuk vinden. Dat we best geloven dat "de andere jongens het ook doen; dat hij niet altijd begint" (want dat zegt hij steeds als tegenargument), maar dat hij daarom nog niet constant mee hoeft te doen. Volgens juf Monique probeert Isaiah stoer te doen, maar dan op de lawaaierige, vechtende macho-manier. En DAT vind ik dus echt akelig!

Mijn Kima! Mijn Kimaatje! Da's toch geen macho-jongetje! Zo'n vervelend vechtersbaasje... ja, ik ga eens een paar indringende gesprekken met hem houden dit weekend. Toch is het lastig. Want hij is natuurlijk gewoon een jongetje. Hij is geen engeltje en dat hoeft hij ook niet te zijn. En jongens van 4 schijnen inderdaad een testosteron groeischeut te krijgen ofzo. Als hij dat soort energie voelt, dan moet hij dat ook kwijt kunnen. Maar kleine jongens pesten en met grotere jongens vechten, dat vind ik gewoon niet leuk. Waar is de Isaiah gebleven die voor zijn 4e verjaardag een pop vroeg, en zijn pop liefkozend "Sprinkhaan" noemde? Die is er nog wel, maar op school zien ze daar dus blijkbaar weinig van op het moment.

Ik ben gisteren weer fijn naar mijn koor geweest. Ik vind het zo heerlijk! En ik vind het heel leuk. Ik vind het zo leuk, dat ik me er de hele week al op verheug. We hebben een concert in januari. Dat is altijd zo. Twee concerten per jaar. En dan studeer je dus een half jaar voor dat concert. De repetities zijn van 7 tot 10 in de avond. Heel lang. Soms ben ik zo moe dat ik bijna in slaap val. Het is best lastig om je concentratie drie uur vast te houden. Het is heel intensief. 
 

We repeteren in de kerk op de hoek van de Petrus Campersingel en de Antonius Deusinglaan. Dat is dus recht tegenover mijn vleugel in het ziekenhuis. Dat is heel raar. Heel confronterend, ook. Het is heel vreemd dat ik zo kort geleden daar nog zat en nu zit ik op een koor. Ik geloof dat het de Oosterkerk is. Hij is heel hoog van binnen. Onze stemmen gaan tot boven in de kerk. Het galmt gewoon helemaal. En dan ben ik altijd zo blij als ik dat hoor. Want dan denk ik: "Dit zijn wij. En ik hoor bij "wij", bij dat woord". En dan heb ik eigenlijk zin om te schreeuwen en te huilen. En dan zou ik niet weten of ik zou huilen van verdriet over de afgelopen tijd, of van blijdschap over het nu. Beiden, misschien. Ik denk dat heel vaak, als we daar zo staan en als ik ons hoor. Dan denk ik heel vaak: "Ik hoor hier bij. Dit geluid, dat zijn wij, maar daar zit mijn stem ook in". En dan ben ik uitzinnig blij en tegelijkertijd ook verdrietig. En ik voel ook dankbaarheid, dat het nu zo is. Dat dit nu mijn realiteit is, en dat ik niet meer aan de overkant hoef te zijn. En ik weet ook dat de grens tussen daar en hier best dun is; je kunt ook zo daar zitten. Maar nu niet. Nu zit ik op een koor. En ik zing. Ik zing mijn stem naar boven; hoog tot boven in de kerk. 
 
 

Het is een heel emotioneel iets; dat ik op het koor zit. Het is niet gewoon maar een bezigheid. Het gaat veel dieper. Ik zie het als een oogst. Dat ik een vreselijk moeilijke tijd heb gehad, maar ook heel hard gevochten heb om er weer uit te komen. Ik oogst nog niet op alle vlakken. Sommige dingen blijven moeilijk, al gaat het op alle vlakken beter; ook op de moeilijkere vlakken.  Maar op andere vlakken oogst ik wel heel duidelijk. En heel mooi ook. Dat ik nu zo ver ben dat ik weer op een club zit, dat is mijn oogst. Zo zie ik dat. Het is het resultaat van hard werken aan mezelf. Ik zou een jaar geleden dit nog niet gekund hebben. Wat! Een half jaar geleden ook nog niet!

Goed. Eerst zingen we in. Dan moeten we allerlei toonladdertjes zingen. Het is een kerk in de vorm van een halve circel, zo'n beetje. Er staan drie rijen houten banken, die allemaal zo naar het midden van de circel lopen. En daar is het altaar. Daar staan wij. Drie rijen. Achteraan de mannen. Links de tenoren en rechts de bassen. Voor de tenoren zitten de tweede sopranen. En links voor zitten de eerste sopranen. Rechts voor de bassen zitten de tweede alten. En vooraan zitten de eerste alten. Ik ben tweede alt. Dat zijn de laagste alten. Soms zingen we zo laag, dat we bijna bij de bassen horen. 
 

Wisten jullie dat 75% van de vrouwen van nature sopranen zijn? En dan is de grootste groep van de alten ook nog eens eerste alt. Die kunnen soms gewoon meezingen met de sopranen, omdat de meeste vrouwen gewoon makkelijker hoog kunnen zingen, dan laag. Wij hebben op het hele koor maar 4 lage alten. Waarvan er twee eigenlijk hoge alten zijn, maar anders zouden er te weinig lage alten zijn. Ik ben van nature echt lage alt. Gek he?! Dat komt veel minder voor. Maar 5% van de vrouwen zijn van nature lage alt. Ik ben dus best bijzonder. Maar dat wist ik al. Hahahaha! Het heeft wel een lastig gevolg. Omdat er zoveel vrouwen sopraan of 1e alt zijn, is de meeste koormuziek redelijk hoog ingeschaald. Ik heb dus met veel partijen moeite om mee te kunnen zingen. Het is al gauw te hoog voor mij. Ze zeggen het ook; de andere meiden. Dat ze beter kracht kunnen zetten op de hogere noten; dat ze dan pas volume hebben. Bij mij is het andersom. Ik kom pas los bij de echt lage noten. Ik vind het ook leuk om met de bassen mee te zingen.
 

En dan gaan we zingen. Ik ben 1 van de weinigen die geen noten kan lezen, dus in deze beginfase van een nieuw seizoen is het heel moeilijk voor mij. Ik zing op gehoor, niet op het zingen en herkennen van noten. Ik heb heel gauw muziek in mijn geheugen, en dan zing ik het dus in feite uit mijn hoofd. De anderen zingen echt van papier. Ik ook wel, voor de tekst, en voor waar ik in moet vallen. Maar zij kunnen dus ook een nieuw lied wat ze nog nooit gehoord hebben zo van blad af zingen. Ik kan dat niet. Dus nu vind ik het nog heel moeilijk op mijn koor. Ik heb het gevoel dat ik slechter ben en dat ik het nooit leer. Het is te moeilijk. Maar.... ik heb het toen in 1996-1999 ook gekund. Uiteindelijk zit het immers in m'n geheugen. We produceren samen met 50 stemmen zo'n prachtige eenheid; en het is zo'n eer om uit te mogen maken van die ene stem die bestaat uit 50 individuen.

Maar weten jullie wat er nou gebeurd is?  Ik voelde me nogal verloren tussen al die vrolijke studententypes, en het liet me niet echt los dat ik anders was dan zij. Dat ik een ex-psychiatrische patient ben. Dat idee laat me soms niet zo los; zeker niet als mijn kamer in het UMCG op minder dan 30 meter afstand is van waar mijn koor repeteert.  Ik probeerde bij mezelf en bij m'n eigen gevoel te blijven, en om niet zo stom te doen. Toen kwam Berdien ineens op me af. Die staat naast mij bij de alten. En ze sprak mij aan. Ze vroeg of ik met hun mee ging naar de stad; naar de kroeg. Ik schrok me wild. En ik stamelde dertig redenen waarom ik niet kon; nee echt niet, ik kan niet, nee volgende week ook niet en daarna ook niet. Dat ik echt alleen maar kom om te zingen, en niet voor de gezelligheid. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Sukkel sukkel! Bijna taaide ze af; logisch ook. Ik zei dat ik echt een goede reden had. Toen bleef ze staan, en kwam terug. "Wat dan, dat je 's morgens vroeg op moet?" zei ze. En toen zei ik dat ik een half jaar bijna in het ziekenhuis heb gelegen en dat ik het rustig aan moet doen. Dat ik erg moe ben nog; en zeker na 3 uur repeteren. Nou ja, dan was het goed, zei ze en ze ging alsnog weg. Omdat ik toch logisch alleen achterbleef, had ik het gevoel vaag dat ik ergens iets fout gedaan had. 
 

Maar het liet haar blijkbaar ook niet los, want een half uur later kwam ze terug. Waarom ik in het ziekenhuis had gelegen. Er stonden ineens wel 5 studenten meisjes om me heen en ik voelde me enigszins in het nauw gedreven. Maar ik dacht dat eerlijkheid me toch verder zou brengen dan smoezen en ik vertelde dat ik verlamd ben geweest. Dat ik zomaar ineens verlamd was geweest. Nou ja, dat IS toch ook zo! Dat is geen leugen. Het is een halve waarheid. Maar toen kwamen er pas echt veel vragen. Ze leken echt betrokken, en niet gewoon nieuwsgierig. Dus heb ik in heel, heel grote lijnen wat verteld. Dat het een psycho-somatische oorzaak had en dat ik een post-traumatische stress stoornis bleek te hebben. Dat je daar fysiek verlamd van kunt raken. En dat ik maandenlang getraind heb om alles opnieuw te leren: staan, lopen, traplopen, rennen, fietsen. Zelfs praten, want dat ging de eerste dagen ook heel slecht. En dat ik thuis 2 kinderen heb, trouwens. Ik dacht dat mijn koor-medeleden wel geschokt zouden zijn, dat ik net een half jaar in een psychiatrische kliniek heb gelegen. Want dan ben je gek.
 

Maar weten jullie wat ze zei, die Berdien? Ze zei: "Heb je in een psychiatrische kliniek gelegen om te vechten voor jezelf? Dat is echt strak, zeg! En dat je verlamd ben geweest en nu hier alweer gewoon staat te chillen; dat is echt vet!". Zo zei ze het letterlijk! Het is vet en strak en ik sta blijkbaar te chillen! Het is dus niet iets waarvoor ik me moet schamen en dat ik gek ben. Het is vet en strak. Wauw zeg! Ik ben misschien ook niet van de "vet-strak-en-chillen-generatie", maar ik ben nog nooit eerder in mijn leven vet en strak genoemd! Wauw zeg! Het is ook eigenlijk best vet en strak, dat ik in een kliniek heb gezeten en dat ik nu weer lopen kan. Dat is hartstikke vet strak. Chil ik? Wauw....

 

De haas en de schildpad...

Rosa is zo enthousiast over haar nieuwe school! Eerst als ze thuis kwam uit school, dan vertelde ze niets. Dan vroeg ik: "Hoe was het op school?" en dan zei ze meestal: "Niet leuk". En als ik vroeg: "Wat heb je allemaal gedaan?" dan zei ze dat ze het vergeten was. Dat was trouwens in het begin niet zo. Toen ze nog echt per dag een letter of een woordje leerde, toen vond ze het nog wel leuk en toen vertelde ze ook wel meer. Maar na de kerstvakantie, toen ze dus kon lezen, vertelde ze bijna niets meer. Nu vertelt ze heel uitgebreid over school.

Ze gaat altijd op haar eigen fiets naar school, omdat ik anders later op de dag in de "knoei" kom met het ophalen. Want ik haal ze dan beiden uit school en ik kan natuurlijk maar 1 kind op de fiets vervoeren. Dus is het handiger als ze met de eigen fiets gaat. Daar zitten sinds kort echte (roze) fietstassen op, dus ze ziet er heel stoer uit op haar fiets. Ze heeft zelf de schooltas/gymtas/zwemtas in haar fietstassen; dat is extra cool. Op de weg naar huis is ze eigenlijk non-stop aan het vertellen. Soms vindt ze dingen niet leuk en soms vindt ze dingen kinderachtig. Dan geeft ze af op de Vrije School: "Ik dacht dat ik naar de Vrije school ging! Nou, zo vrij vind ik het anders niet! Ik moet nog gewoon lezen, rekenen en schrijven, terwijl ik dat allang kan! Ik vind dat ik daar eigenlijk niet meer mee bezig hoef. Alleen andere vakken; dat is veel geschikter voor mij". "Geschikter" dat is een nieuw woord in Rosa's vocubulaire.

Op de Haydnschool kon ze al aan elkaar schrijven, en ze kon ook al de hoofdletters schrijven. Hier schrijven ze nog los, en zonder hoofdletters. En hier schrijven ze ook nog niet in schriftjes, of aan de hand van taalboeken of rekenboeken. Dat gaat pas na de herfstvakantie gebeuren. Rosa baalt daar wel van: "Ik mag hier niet eens schrijven zoals ik het al kan. Ik moet hier nog met peuterletters schrijven! Stom!". Maar los van dat soort dingen is ze dus echt heel enthousiast.

Het leukste vindt ze de fabels. Ze krijgen elke week een fabel voorgelezen, en aan de hand van die fabel werken ze dan een week lang met alle vakken. Dierenfabels, dat is 1 van de 2 jaarthema's van de tweede klas waar Rosa nu in zit. Het ene thema is dierenfabels en het andere thema is heiligenlegendes. Ze zijn vorige week bezig geweest met Franciscus van Assisi. Dit zegt het schoolboekje er over:

"In de heiligenlegenden vinden we de volmaaktheid, het nastrevenwaardige. De fabels vormen hiermee een regenhanger. Hierin komt de eenzijdigheid tot uitdrukking en daarmee het herkenbare voor de tweede klasser. De kinderen beginnen, zij het vooral bij de ander, de menselijke zwakheden te herkennen. "

Dat vind ik zo leuk klinken! Aan de ene kant krijgen ze dus verhalen te horen over mensen die iets heel erg goeds hebben gedaan voor een ander, vaak van uit een religieuze bedoeling. In de fabels zijn er altijd dieren met scherp afgetekende, stereotyperende karaktertrekken. En daar komen vaak de zwakheden van de mensen/dieren duidelijk in terug. Een interessante tegenstelling in het uitgangspunt dus: volmaaktheid en goedheid tegenover zwakheid. Ik geloof dat Rosa echter van beide soort verhalen smult. Ze vertelt in elk geval elke week weer uitgebreid over het verhaal wat ze dan weer gehoord heeft.

Afgelopen week ging het over de haas en de schildpad. Rosa vond het een prachtig verhaal. De week ervoor ging het over de hyena's, de schildpad en de kraanvogels. Rosa gierde echt van het lachen toen ze het navertelde, en dat toen de schildpad gevallen was, en hij zijn dood tegemoet was gevallen, hij toch nog heel hard "Bommetje!" had geroepen. De kraanvogels hadden de schildpad meegenomen, omdat hij achterna gezeten werd door de hyena's. Maar dan moest hij wel iets in z'n bek vastklemmen, anders konden ze hem niet tillen ofzo. Daar was Rosa onduidelijk over; wat er precies in zijn bek vastgeklemd had moeten zitten. Maar het gevolg was geweest dat de schildpad dus niet had mogen praten, want anders was dat wat in z'n mond zat er uit gevallen. Waardoor hij zelf ook zou vallen.

Rosa kon het zich zo goed voorstellen. Dat het toch vreselijk is als je geen woord mag uitbrengen. Dat het toch bijna niet te doen was. De schildpad hield vol, tot ze boven het bos een prachtige regenboog zagen. Hij riep ineens vol passie: "Wat mooi!" en hij viel naar beneden. Helaas! Maar hij zorgde ervoor dat hij precies op de troep hyena's viel, die toen allemaal ook dood gingen. En hij riep dus in zijn val (als je dan toch dood moet gaan, dan maar met humor...): "Bommetje!". Rosa vond het zo grappig! En de hele week zijn ze dus met dat verhaal bezig geweest. Ze hebben er tekeningen en schilderijen over gemaakt, ze hebben er een dictee over gehad, en ze hebben het verhaal weer in eigen woorden moeten opschrijven. Ik vind het een erg leuk systeem!

Ze krijgt ook elke week Duits. En na de kerstvakantie krijgen ze ook Engels en Frans. Ik vind het echt heel bijzonder. Ze zijn nu bezig met haaklessen. Want ze hebben allemaal een eigen fluit, waar ze op gaan leren spelen. En ze haken dus zelf voor hun eigen fluit een fluitzak! Leuk toch? En eerst wist ik niet wat voor fluit het was, maar het is een "Choroi fluit". Wat dat is, weet ik dus nog niet, maar hij is van hout. En hij is veel groter dan een blokfluit. Dikker en langer. Nou, ik kan niet op een fluit spelen en ik kan geen noten lezen en ik kan niet haken. Rosa kan straks een heel aantal dingen die Leo en ik niet kunnen... zal ze leuk vinden!

Over muziek gesproken; ik heb nieuws! Ik heb een grote stap gezet. Ik zit weer op een koor sinds donderdag! Ja, echt waar! Het heeft moeite gekost en eigenlijk was ik donderdagmiddag zo tegen vijven op van de zenuwen, en toen heb ik besloten dat ik niet op een koor ga. Dat ik niet op een koor wil, ook. Dat ik in feite niet eens houd van zingen. Maar toen ik besloten had dat ik dus niet zou gaan, kreeg ik een heel misselijk gevoel. Van teleurstelling in mezelf. Ik vond het zwak. En toen ben ik dus uiteindelijk toch gegaan die avond.

Oh, en ik vond er niets aan. Maar dat was vroeger ook altijd al zo. Dat komt omdat ik dus geen noten kan lezen. Dus als we de eerste weken de stukken aan het leren zijn, dan ken ik die melodie nog niet. De dirigent zingt het ook niet voor ofzo. Hij gaat gewoon zitten bij de piano en zegt: doe je boek maar open op bladzijde 14, maat 14. Daar beginnen we" en dan zingen ze dat dus gewoon. De anderen kennen dat stuk dan ook niet, maar die zingen het gewoon hup! uit het boek! Ik kan dat niet. Ik zing op een andere manier. Ik zing op mijn geheugen, en op mijn muziekgevoel. Maar dat betekent dat ik een stuk dus een paar keer gehoord moet hebben om het te kunnen zingen. De eerste weken sta ik daar dus een beetje te prevelen, en te luisteren naar de anderen. Dat is niet zo heel leuk.

En hebben jullie dat ook? Dat je zelden - als je een stuk voor het allereerst hoort - het direct al prachtig vindt? Je gaat een stuk vaak pas echt mooi vinden en waarderen als je het kent. Als je weet wat er komen gaat, als je aandacht kan gaan krijgen voor andere dingen zoals of het "pianisimo"is of "forte" ofzo. Maar dat is vaak nog niet zo als je het voor het eerst hoort. Gelukkig weet ik dat al, nog van toen. Dus gelukkig weet ik al dat zingen bij een koor echt geweldig leuk is. Maar niet in het begin! Maar ik zet door! Ik ben nu weer in de wereld terug. Met 1 teen. Maar dat geeft niet; dat het nog maar met 1 teen is. Je moet toch ergens beginnen. Oh en ik ben weer luizemoeder en fotomoeder geworden in Isaiah's klas. Dat betekent dat ik ook daar weer veel zal zijn. Leuk toch?

De avonden...

Ik heb best wel lol. Plezier. Het is voor jullie misschien wat saai, maar ik wil er toch even over vertellen. Ik ben er namelijk veel tijd mee bezig en ik vind het zelf erg leuk. Ik heb drie scrapbook-albums gekocht in de uitverkoop vorige maand, maar ze zijn kleiner dan de albums die ik normaal gesproken gebruik. Normaal gesproken zijn ze 12 bij 12 inch, wat ongeveer 31 bij 31 cm is. Dat is een plezierig formaat voor de meeste doeleinden; en zeker voor de jaarboeken. Je hebt meestal toch best veel foto's per layout, en als je een kleiner formaat zou hebben, dan zou je altijd ruimte te kort hebben. Maar... de boekjes die ik nu gekocht heb, zijn 8 bij 8 inch. Dat is dus ongeveer 22 bij 22 cm. Een stuk kleiner dus.

Dat betekent dat je minder foto's kwijt kunt en minder tekst en versieringen; en voor jaarboeken is het dus niet geschikt. Maar dit soort boeken zijn wel heel erg geschikt voor thema-albums. En nu ben ik dus van plan om drie thema-albums te maken. En daar heb ik erg veel zin in!

Ten eerste ben ik van plan om een kerstboek te maken. Er komen alleen maar foto's van kerst in. Allemaal feestelijke foto's dus in kerstsfeer. Maar het leuke is, is dat het geen chronologisch album gaat worden. Er kunnen dus allerlei foto's in komen. De kerstdagen van 2002 t/m 2008; de jaren dat we kinderen hadden. Maar van de jaren daarvoor zijn ook veel foto's die leuk zijn. Dat jaar dat Erik meezong met Sanne, bijvoorbeeld. Het jaar dat Boudewijn en Jurriaan nog klein waren, en dat we met hen naar het bos zijn geweest dat er zo ontzettend veel sneeuw lag. En heel leuk: de jaren dat Sanne, Lotte, Lianne en ik klein waren, en we in Assen zo'n plezier hadden met elkaar.

Of dat jaar dat we met kerst naar Lehrte zijn geweest; en we kerst met oma Duitsland gevierd hebben. Of dat jaar in 1978 dat opa Duitsland bij ons logeerde met kerst. Allemaal herinneringen. Maar wat ik er dus ook in wil, is foto's van Omargreet als kind met kerst. En als het mogelijk is, ook foto's van opa Geert en oma Miny toen ze kind waren; met kerst. Misschien ook van mijn Duitse opa en oma. En wellicht zijn er ook wel foto's van Leo als kind met kerst of van zijn moeder als kind. Je weet het niet. Maar het moet een echt kerstboek worden. In willekeurige volgorde layouts er in. Dat is leuk voor Rosa en Isaiah; als ze groot zijn. Vier generaties kerst.

Dat is dus het 1e thema-album wat ik wil gaan maken. Het tweede boek gaat helemaal over dingen waar ik van houd. Maar dan met maar 1 lay-out per onderwerp. Het is een boek wat heet: "De 100 dingen waar ik van houd". En dat kan heel breed opgevat worden. Er kan een layout inkomen over klederdracht, over mijn fototoestel, over Mothercare, over Nena, over driewielers, over Zweden, over Ome Willem, over K3, over Smafolk kleertjes enz. Maar er kan ook een lay-out inkomen over de kleur rood, omdat dat mijn lievelingskleur is. Het zal heel veelzijdig zijn. En heel leuk om te maken, omdat er dingen inkomen die mijn liefde hebben. Elke layout is dus een feestje om te maken.

Het derde thema-album zal een album worden met herinneringen uit mijn jeugd. Het zal niet een chronologisch album worden met een compleet overzicht van mijn jeugd. Dat zit wel in de gewone foto-albums. Dat zou dubbel worden. Het zal een boek worden met teksten waar in ik iets schrijf over specifieke herinneringen. Daarom is dus zo'n layout van 22 bij 22 cm net groot genoeg. Omdat er misschien maar 1 of 2 foto's bij hoeven; ter illustratie.

Maar nu het leuke. Waar ik zoveel tijd al mee bezig ben, en waar ik bijna over kronkel van plezier. Echt hoor. Ik kan kronkelen van plezier. Voor dat album over herinneringen aan mijn jeugd, heb ik veel plaatjes nodig. Niet alleen foto's dus, maar ook plaatjes uit tijdschriften van die tijd. Reclames en gewoon leuke foto's, die laten zien hoe het toen was. Stel je hebt een layout over Margreet; die geboren is in 1948. Er zijn leuke foto''s van haar in een kinderwagen toen ze nog een baby was. Dan is het dus leuk op zo'n layout om er een reclame bij te plakken van Zwitsal bijvoorbeeld, uit een Libelle van 1948. Dat is dan dus echt iets uit die tijd. Het geeft een leuk, authentiek gevoel.

Dus nu heb ik wat jaargangen van Libelle en Margriet opgekocht uit de periode van 1975 t/m 1980, om te beginnen. En die pluis ik helemaal door; bladzijde voor bladzijde. En alles wat als illustratie kan dienen voor mijn album, knip ik uit. Ik heb nu een stel van die mappen met een jaartal er op, en in "1975" komen dan alle geschikte plaatjes van 1975. Enzovoorts. En ik heb ook oude tijdschriften nog (van mijn knipsel-business) van de jaren 30, 40 en 50. Die zijn geschikt voor de layouts over Margreet. Ik ben dus nog niet eens begonnen met scrapbooken, maar ik ben nog bezig met het verzamelen van dingen om erbij te plakken. En ik heb er zoveel lol mee!

Elke avond zit ik een paar uur voor Leo op de grond. Hij zit dan TV te kijken; in z'n grote stoel. Ik zet dan Rosa's zitzak voor zijn stoel; tussen zijn benen dus zo ongeveer. Daar ga ik dan op zitten. Voor mij leg ik een stapel tijdschriften, een schaar en een pen. En dan bekijk ik de bladen, en ik knip uit wat geschikt is. Dat leg ik op het stapeltje ernaast. Naast me op een klein krukje zet ik dan een glas cola, en soms nog wat popcorn of nootjes ofzo. En oh! Dan heb ik het zo naar mijn zin! Het is eigenlijk vrij simpel. Geef Miriam een stapel oude tijdschriften of katalogussen, en ze heeft het naar haar zin....

De poesjes vinden het ook erg leuk. Die willen erbij betrokken worden. En vooral Sterrevlokje zorgt daar zelf wel voor, op het irritante af soms. Want elke keer dat ik een bladzijde omsla, dan probeert ze die bladzijde met haar pootje een flinke tik te geven. Dus dan heb ik een poes die mijn tijdschrift als een prooi ziet. Ze zit daar dan helemaal in een bespring-houding klaar, en dan bespringt ze elke bladzijde alsof het een muis is. En daar blijft het niet bij. Ze probeert ook hapjes uit mijn tijdschriften te knagen. En als ik een stapeltje heb met plaatjes die ik netjes uitgeknipt heb, dan gaat ze er op springen en alles omver trekken en door de kamer mee trekken. Dat is niet de bedoeling. Maar het is best grappig.

Schipper doet dat soort dingen niet. Die zit er ook wel bij, maar die zit daar heel netjes met de staart dus om de voorpootjes gekruld toe te kijken. Sterrevlokje is een deugniet; en Schipper is meer het beschouwende type... En Schipper is ook nog steeds schuw. Die zou niet op schoot komen zitten; dat durft ze niet. Sterrevlokje wel. Die vindt het lekker om uitgebreid geaaid te worden, het liefst onder haar kin en op haar buik. En als je Schipper aait, dan komt ze direct aangerend, en dan geeft ze de aaiende hand eerst maar eens een tik. Als je dan haar zus Schipper toch door blijft aaien, dan springt ze boven op Schipper en dan bijt ze heel hard in haar nek of oor. Ze is dus jaloers. Nooit geweten dat poezen zo'n emotie als jaloezie kunnen voelen...

Het is trouwens steeds lastiger om te typen hier op de computer als Sterrevlokje in de buurt is. Want dan gaat ze voor het beeldscherm zitten en dan probeert ze de cursor te pakken. Compleet gebiologeerd kijkt ze dan naar het beeldscherm. Dan zie je zo dat koppie heen en weer gaan... echt schattig! Wij zijn zo blij met onze poezen!

Rosa's 7e verjaardag...

Onze Rosa is alweer 7 jaar! Nou is het alweer 4 september, dus is het zelfs alweer een week geleden. Maar ik had er gewoon nog niet over geschreven. Ik heb het druk. Met allerlei dingen doen, maar ook met slapen. De drukte van de afgelopen maand heeft zijn tol ge-eist en ik ben bekaf. Gevloerd. Doodop. Om wat termen te gebruiken. Maar ik ben ook wel apetrots op mezelf. Ik heb het toch maar mooi gedaan. Ik heb wekenlang min of meer in m'n eentje voor de kinderen gezorgd, ze van twee scholen gehaald en gebracht, voor twee ondeugende kittens gezorgd en ook nog het huishouden beter dan ooit in de hand gekregen. En dat terwijl ik kort geleden nog scheef gezakt in een rolstoel zat; bewegingloos aan 1 kant. En nu doe ik iets wat ik voor mijn opname beslist niet kon: de touwtjes in handen nemen en houden.

Ja, ik ben trots. Uiteindelijk was ik zelfs zo ver dat ik als Leo thuis kwam het warm eten al klaar had. Dat zal in jullie oren best als iets onbetekends klinken, maar voor mij is het een grote stap. Dat ik niet lamlendig alleen maar op de bank of achter de computer hang; te moe en te somber om iets uit te voeren. Nu heb ik gewoon lol in schoonmaken! Ik heb plezier in de afwas en de was doen vind ik leuk. Ik maak fluitend de kattenbak vier keer per dag schoon en ik stofzuig terwijl ik een vrolijk melodietje zing. Hmmm. Nou okay, nu overdrijf ik. Ik vind niet alles in het huishouden leuk ineens. Maar ik voel ook niet meer zo'n tegenzin. En ik heb ook niet meer een deken van verstikkende moeheid om me heen voor ik al iets gedaan heb. Ik besef nu pas hoe raar ik eigenlijk jarenlang geleefd heb; eigenlijk sinds m'n Ebstein-Barr al.

Maar... nu ben ik dus wel weer moe. Deze week. Het was toch wat te veel. Ik had ook constant brandend maagzuur en hoofdpijn. Dus nu slaap ik wel veel. Maar dat geeft niet; dat mag. Rust nemen als je moe bent is juist goed. Dat hebben ze ook gezegd in het UMCG. Let er op dat je op tijd rust neemt! Dat je je niet overschreeuwt in je "ik voel me zo goed". Let ook, ook al voel je je lekker, op je energie. Dus nu ga ik aan het eind van de ochtend steeds even weer naar bed terug. Dan heb ik net de afwas klaar en dan heb ik een tijdje gewerkt aan een boek wat ik aan het maken ben voor Leo, en dan ga ik een tukkie doen. en oh oh oh! Wat voelt dat bed heerlijk dan om me heen! Eigenlijk is slapen het fijnste wat er is...

Ik ben ook bezig met allerlei meditatie-oefeningen. Maar ik bak er nog niet zoveel van. Ik weet op zich wel hoe het moet. Het probleem is alleen dat - welke methode ik ook gebruik - het te ontspannend werkt. Ik zal het eens uitleggen hoe het dan gaat. Dan ga ik bijvoorbeeld in lotushouding zitten, en dan ga ik me concentreren op mijn ademhaling. Ik probeer dan geen gedachtes te hebben; alleen maar luisteren naar de inademing en de uitademing. Maar.... al snel gaat mijn enkel zeer doen die boven ligt in die lotushouding. Dan ga ik dus in kleermakerszit zitten. En ik ga weer verder... adem in, adem uit. Maar dan krijg ik pijn in m'n rug. Dus besluit ik om plat op mijn rug te gaan liggen. Mediteren kan immers in elke houding. En ik ga weer verder... adem in, adem uit.... adem in.......... adem uit............................. adem in............ zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz. Einde oefing. Miriam is in slaap gevallen. Ik denk dat dat het probleem is. Het lukt mij ZO goed om m'n gedachtes uit te bannen en om me te focussen op m'n ademhaling, dat ik direct in slaap donder. Tineke zegt dat het juist goed is. Dat "slapen" dus blijkbaar precies dat is, wat ik nodig heb. Maar... ik had het me iets anders voorgesteld.

Waar had ik het over? Ik weet het niet meer. Oh ja, dat ik moe ben. En dat ik deze week dus heb door gebracht met enerszijds activiteiten in het huishouden en rond Leo's boekwerk, maar dat ik ook veel gemediteerd heb. Oeps, geslapen heb, bedoel ik dus. Maar het voelt wel lekker rustig allemaal. Ik heb rust in mezelf. Wat ik ook doe of besluit te doen: het is goed. Het begint zeker saai en irritant te worden? Dat ik schrijf over hoe goed ik me voel?

Nu terug naar Rosa; onze dochter van zeven. Die eergisteren haar vierde tand verloren heeft van haar melkgebitje. Het is rechtertand naast de middenondertanden. Die had ze al gewisseld. Nu is die daarnaast er dus ook uit. Die linkertand daarnaast is ook los. Nog even en allevier de ondertanden zijn dus nieuw. Boven heeft ze nog maar 1 tand er uit. Daar groeit nog steeds niets nieuws. De rechter boventand zit ook los. Heel los. Al heel lang, trouwens. Maar hij wil er maar niet uit. Als ik haar vergelijk met haar klasgenootjes, dan valt me op dat ze laat is met wisselen. Bijna alle anderen hebben al twee grote boventanden. Van die joekels, die altijd scheef staan. Maar ze zeggen toch ook dat tandartsen het beter vinden als kinderen laat wisselen? Schijnt goed te zijn, maar ik kan geen reden bedenken waarom dan wel.

Afgelopen dinsdag heeft Rosa getracteerd op school. Toen pas; want maandag mocht een ander kindje tracteren, vrijdag was het Bommenberend en donderdag tracteerde een juf die een kindje had gekregen. Twee kindjes zelfs, want het was haar eigen juf en die heeft een tweeling gekregen. Ze komt in januari weer terug. Juf Ageeth is dus tijdelijk de juf. Maar goed, daarom kon Rosa dus niet eerder tracteren. Ik had vlinderstrikjes of worstebroodjes willen bakken, maar er bleken 15 kinderen te zijn die vegetarier waren. Dat ging dus niet door. Toen heeft Leo maandagavond in zijn eentje 30 appelflapjes gebakken! Eigenlijk had ik het willen doen, maar ik had geen tijd. Ik moest maandag om half 8 al naar de ouderavond van Isaiah's klas.

Leo vond het heel leuk om te doen. Ik heb elk jaar altijd alles zelf gebakken; dat deed ik vaak op de creche ook al. Maar appelflapjes waren een nieuw iets. Maar ze waren heerlijk! En Rosa heeft als verjaardagscadeau van juf twee hele mooie, zelfgemaakte cadeautjes gekregen. Een gehaakt tasje waar een mooie dobbelsteen in zat en een ketting met handgemaakte kralen van klei met mooie inscripties. Ja echt, dat heeft de juf zelf gemaakt! Ik was plaatsvervangend blij. Dat zo'n juf zoiets prachtigs maakt voor mijn dochter. Nou wil ik niet vervelend zijn, maar zoiets zie ik de juffen van de Haydn nog niet doen. Maar dat is flauw, want die waren ook lief...

Vorige week donderdag was ze dus echt jarig, maar toen hebben we het alleen met elkaar gevierd. Want ik had 's avonds de ouderavond van Rosa, en daar wilden we graag heen. Leo zou ook mee, maar die kwam zo ontzettend moe thuis, dat hij het niet meer op kon brengen om ook nog naar een ouderavond te gaan. Hij had dakpannen gezeuld en dat was heel zwaar. Dus ben ik alleen geweest. En omdat hij dus laat thuis was, was er weinig tijd voor de verjaardag. Dat had ik voorzien en daarom hadden we het echte feest op zaterdag gepland. En dat was inderdaad veel praktischer, bleek.

Maar ze wist heel goed de echte datum, dus zeggen dat ze zaterdag jarig was, ging niet meer. Dus hebben we het donderdag al met elkaar gevierd. Ze heeft van ons al haar cadeautjes gehad, en er was chips en kindercola en taart. Ze was ontzettend blij met de cadeautjes! Ik was er ook al weken mee bezig geweest, om alles op tijd rond te krijgen. Ze had namelijk om duplo-stenen gevraagd. En duplo is duur. Heel duur. En ik heb hier al wel geschreven hoe graag ze alletwee met duplo spelen. We hebben ook 1 tonnetje met echte lego, maar daar spelen ze nauwelijks mee. Nee, die duplo, daar spelen ze eigenlijk elke dag mee. Dus was ik al weken bezig geweest om op marktplaats zo goedkoop mogelijk tweedehands partijen met duplostenen op te kopen van particulieren. Want het verzoek van Rosa was geweest: alleen stenen. Veel stenen.

En dat heeft ze geweten! Eerst kreeg ze haar andere pakjes: een boek, een dvd, een doos Playmobil en nog wat kleins; en dat was al leuk. Ze kreeg van Playmobil het kinderkamertje met het stapelbed, en daar had ze al heel lang op gehoopt. Dat was dus al heel fijn. Maar toen kwam er als laatste een gigantisch pak, waar ik twee hele rollen pakpapier voor nodig heb gehad om het in te pakken. Het was een soort van curverdoos, maar dan in de vorm van een huis met een dak. En die zat tot de rand vol met duplo! Zeker 300 stenen! Prachtig! Rosa en Isaiah begonnen letterlijk gewoon te gillen, toen ze het zagen! Zo enthousiast waren ze! Ze stonden gewoon te gillen en te springen en te hupsen in de kamer! En echt hoor: 300 duplostenen dat is veel! Dat is een karrevracht duplo en ze hadden ook al een hele curverbak vol!

Ze gooiden alles op 1 hoop en ze gingen huizen bouwen en ik heb ze niet meer gehoord verder! Ze waren zo blij. Isaiah was acuut zijn verdriet vergeten dat Rosa jarig was en niet hij. Want met dit cadeau mocht hij ook spelen. En zo hadden we twee innig tevreden kinderen, die zoveel duplo hadden dat ze geen ruzie meer hoefden te maken. Ook de poezen vonden het mooi. Ze stonden er steeds bij te kijken. Ik vind de verschillen tussen die twee poezen zo leuk. Ze zijn zo verschillend. Een klein detail. Als ze gaan zitten, dan hangt de staart van Sterrevlokje gewoon achter haar op de grond. Die ligt waar hij ligt, zeg maar. Maar Schipper slaat z'n staart precies om haar heen. Die zit dus met de voorpootjes netjes naast elkaar, met het staartje er prachtig netjes omheen gedrapeerd. Sterrepoepje maakt zich niet druk om zoiets.

Ja, we noemen haar sinds het feestje zaterdag nu Sterrepoepje. Was ik net zo trots dat onze poezeschatjes zo zindelijk zijn, gaat Sterremix daar ongegeneerd op de grond poepen en z'n bibs afvegen aan Koos z'n witte broek. Dat was een moeilijk moment voor de trotse poezemoeder Miriam. Maar het was ook m'n eigen schuld. Ik had die dag voor het eerst het klepje op de kattebak gedaan. Wat ze open moeten duwen om naar binnen te gaan. Dat was voor het eerst. Dat hadden ze nog nooit meegemaakt. En Sterremix heeft wel een grote mond, maar een klein hartje; en ze durfde niet haar kattebak op.

Dus deed ze aan het eind van de dag dan toch maar op de grond. Maar dat was dus eigenlijk in feite mijn schuld. Het betekent niet dat mijn poezen niet zindelijk zijn, of dat het viespeukjes zijn met altijd poep aan hun kattekonten. Integendeel. Ze zijn heel proper. Ze weten precies hoe het moet. Maar die dag was Sterrepoep dus blijkbaar zenuwachtig geworden van de klapdeur in haar bak, en van zoveel mensen. En Koos was er de dupe van.... Namens Sterrepoepje: "Koos, het spijt me, miauw!"....

 

Een poes van de H&M...

Hahaha, ik zit hier aan de computer en ik voel achter me de spanning groter worden. Het zit zo. Leo zit op het puntje van de stoel naar Ajax te kijken; naar studio sport denk ik. Of heet dat niet meer zo? En Rosa en Isaiah zitten naast hem op de grond met duplo te spelen. Ze zitten over voetbal te praten. Rosa zei net: "Ik snap niet dat iemand gek is op Ajax. Dat zijn allemaal dommerd. Die hebben nog nooit een beker gewonnen. AZ wel. Ik snap niet dat pappa niet fan is van AZ. Want Ajax is echt vreselijk slecht." En ik voelde Leo's nekharen omhoog gaan, al zei hij niets. Ik keek achterom en Leo zat redelijk nors naar zijn Ajax te kijken. Rosa ging door: "Pappa? Waarom ben jij niet fan van AZ? Want bij Ajax zitten alleen maar dommerds....". Het was heel knap van Leo dat hij er niet op in ging. Maar ik weet zeker dat hij erg humeurig was over Rosa's "lessen" aan Isaiah. 

Na een tijdje begon Isaiah het te begrijpen. Dat AZ veel bekers heeft, omdat ze de beste zijn. En hij vroeg nog even aan Leo: "Pappa, waarom ben jij fan van Ajax? Rosa zegt dat die niet kunnen voetballen....". Het is toch zo knap van Leo dat hij niet een sneer gaf. Misschien omdat hij weet dat Ajax voetballers inderdaad niet zo extreem getalenteerd zijn als het om voetballen gaat? Hoeveel trainers heeft Ajax eigenlijk gehad ook al weer de laatste 10 jaar? Een stuk of 15, toch? Ik geloof dat ik over dit onderwerp maar beter kan stoppen. Anders krijg ik een echtelijke ruzie.

 

We zijn vanmiddag met Omargreet naar het bos geweest; uiteraard naar Appelbergen met het streepje naar links. Eerst zijn we een tijd bij de grote klimbomen geweest. Rosa en Isaiah hebben elk een lievelingsboom. Rosa had een ervaring die ze nog niet kende: ze durfde er niet meer uit. Over het algemeen durft ze altijd nog wel hoger, en angst kent ze niet echt. Ze weet gewoon precies wat ze doet, en ze heeft geen last van faalangst wat bomen klimmen betreft. Maar nu was ze op blote voeten, omdat ze met haar "crocs" al helemaal niet klimmen kon. En ze gleed weg, zei ze. Dus was ze ineens bang en moest Leo ook de boom in om haar te redden. Dat is nog niet vaak gebeurd.

  Isaiah gaat nooit zo hoog. Hij is banger, en onzekerder. Hij weet duidelijk minder goed wat hij doet, en hij denkt al gauw dat het op de grond veiliger is. Maar dan trekt die boom ook wel weer en dan probeert hij het toch weer. Maar hij gaat nooit verder dan een bepaalde tak. Dat probeert hij ook niet. Bij Rosa ben ik nooit zo heel bang dat ze valt, omdat ik weet dat ze het wel kan. Leo zegt altijd dat kinderen kunnen wat ze zelf proberen. Dat als ze zelf denken dat ze iets kunnen, dat ze het dan ook kunnen. Ik denk dat dat bij Rosa ook klopt. Ze is in elk geval nog nooit uit een boom gevallen. Isaiah geloof ik ook niet, trouwens. Maar bij Isaiah gaat die theorie naar mijn mening niet op. Of misschien in de meeste gevallen wel, maar ik vertrouw hem er minder mee. Hij is gewoon veel banger en onhandiger, en hij kijkt minder goed naar de gevaren. Rosa test het, of een tak dik genoeg is. Isaiah niet. Die merkt dat pas als de tak breekt.

 

Nou ja, en dat vind ik als moeder eng. Ik zie dan altijd vreselijke ongelukken voor mijn geestesoog. Dat heb ik bij Rosa niet. Rosa vertrouwt het zelf ook, en ik vertrouw het ook. Maar Isaiah... die heeft mijn motoriek. En ik weet in hoeverre je mijn motoriek kunt vertrouwen. Ik viel zelf ook altijd. Bij mij klopte dat in 7 van de 10 gevallen dus niet; dat ik kon wat ik besloot te doen. Ik ben veel op de polikliniek van het oude Diakonessen ziekenhuis geweest.... en dat kwam vooral omdat ik situaties totaal verkeerd inschatte. Dat ik dacht dat ik iets wel kon, terwijl het waanzin was met mijn motoriek. Of nog erger: dat ik helemaal niet nadacht of ik iets kon. Dat achteraf pas bleek dat ik het niet kon. Gelukkig dat we zulk soort dingen met Isaiah nog niet gehad hebben. Misschien heeft hij toch ook gedeeltelijk Leo's genen wat zijn motoriek betreft!

  In elk geval, Isaiah klom dus ook wel in de boom, maar beduidend minder hoog dan Rosa, en beduidend minder waaghalzerig. Waar ik dus erg blij mee was, en Omargreet nog meer. Ik ben bangig wat die dingen betreft, maar Omargreet spant de kroon. Dat is een echte bangerd hoor! Oh, over "bangescheiterds" gesproken! We zaten in Appelbergen op het terrasje en Leo had het over onze poezen. Hij vertelde wat en hij had het over Schipper en "Sterrezeikerd"! Had je dat gezicht van Rosa moeten zien! Eerst keek ze verbaasd, toen geschokt, toen gepikeerd en toen keek ze nuffig. Ja echt! Ze keek nuffig! En weet je wat ze zei? Ze zei: "En DAT heb ik dus maar niet gehoord, pappa!". Hahahaha!

  Gisteren was ze met Isaiah aan het spelen, en Isaiah had net op z'n kop gehad van mij. Mild, hoor. Ik had hem even een reprimande gegeven. Isaiah zat nog wat na te snikken, maar het stelde niet zo heel veel voor. Ik ging dus gewoon verder waar ik mee bezig was en lette er niet op. En toen hoorde ik Rosa iets heel grappigs zeggen tegen Isaiah. Ze zei dit: "Ik zal later ook mijn kinderen moeten teleurstellen; wist je dat Isaiah? Want daarvan moeten ze leren. Net zoals jij nu, Isaiah. Mamma moest jou ook even teleurstellen. Maar dan had jij ook maar naar mamma moeten luisteren. Ze wil jou alleen maar helpen! Omdat je nog zo klein bent". Ik neem aan dat Rosa met dat woord "teleurstellen" bedoelde "boos toespreken" of zoiets. Want het klopte niet helemaal in deze context. Maar ik vond het zo kostelijk. Isaiah niet. Die werd nog bozer, omdat nou zijn grote zus ook nog de opvoeder ging uithangen. Hij schreeuwde boos: "Ze wil mij helemaal niet helpen! Als ik een ruigtand was dan zou ik jullie wel eens wat leren! Zouden jullie dat dan leuk vinden? Nou?". Ik geloof dat Rosa nog even overwoog om nog iets te zeggen ook over dat schreeuwen van hem, wat ook weer niet mocht, maar ze hield wijselijk haar mond.

In het bos hebben we dus heel leuk gespeeld. Rosa heeft haar benen helemaal ingegraven, en volgens haarzelf zaten ze wel 50 meter diep. Er waren allemaal kleuren zand en Rosa heeft weer allemaal mooie vulkanen gemaakt waar het lichtere zand bovenop gestrooid werd. Ze had het er maar druk mee. Isaiah had drie dino's mee die elkaar steeds aanvielen en dan gooide hij ze heel hoog de lucht in. Steeds waren ze weer kwijt en dan liepen wij weer te zoeken. Ja, ik weet het, dat is pedagogisch niet correct. Maar hij is zo gek op die beesten en we wilden toch ook niet naar huis gaan zonder die dino's. Dus zochten we maar mee. Bleken ze gewoon vol in het zicht te liggen, maar liepen we er steeds langs, omdat ze zandkleurig waren. Isaiah zei dat ze oranje waren. Voor zover zijn kleurbesef.

  Hier thuis was iedereen weer blij om Sterrevlokje en Schippertje te zien. We hadden ze maar een paar uurtjes niet gezien, maar we waren toch weer zeer verheugd. Ze zijn ook zo schattig! Al moet ik wel zeggen dat het niet echte schootpoezen zijn helaas. Schipper blijft wat schuw, al is het lang niet meer zo erg als in het begin. Maar ze komen zelden uit zichzelf bij je zitten. En als je ze op schoot neemt, dan moeten ze wel echt heel moe zijn, dat ze niet direct weer de benen nemen. Al moet ik wel zeggen dat ze echt gek op Rosa zijn. Van Rosa accepteren ze echt zo'n beetje alles; al kruipen ze op een gegeven moment weg in donkere hoekjes. Maar Rosa zei het al vanmiddag: "Ik ken al hun verstopplekjes allang. En ik weet ook altijd wat ze bedoelen, want ik kan de kattentaal verstaan". Dat kan misschien waar zijn; ze is inderdaad op erg goede voet met beide poezen. Maar 1 signaal begrijpt ze toch echt niet met grote hardnekkigheid: het signaal dat ze niet meer willen. Dat ze rust willen aan hun vermoeide poezenhoofd....

  Ze hebben echt hun lievelingsplekjes in onze kamer. Twee plekjes zijn verreweg favoriet. De eerste plek is onze plantenbak. Die vrij groot en rond, en ze gaan er in liggen gekruld in de ronding van de pot. Om het stammetje van de plant heen. Het liefst met z'n tweetjes en dan poot in poot. Ik heb er al schattige foto's van. Maar tegenwoordig wordt het wat moeilijker. Want Sterrevlokje ligt er liever alleen. En ze heeft een paar dagen geleden in een gevecht in de bloempot mijn Schippertje heel hard in zijn oor gebeten. Echt zo hard dat hij er echt uitvloog. En sindsdien mag Schipper er alleen maar in als Sterrevlokje het goed vindt. Ik zei nog tegen Schipper: "Je bent 4 weken ouder en je moet je niet zo op de kop laten zitten! Verweer je! Dit accepteer je toch niet! Bijt van je af! Sterrevlokje heeft ook oren! Bijt dan terug!". Maar Schipper kijkt me dan wat slaperig aan, en laat haar zus als een koningin op haar poezetroon daar gewoon zitten. Maar soms vindt ze het goed en dan liggen ze er weer samen.

  Maar er is nog een favoriete plek en daar passen ze makkelijk met z'n tweetjes in. En dat is de poppewagen. Het kleine, rieten poppewagentje wat Rosa voor haar 1e verjaardag heeft gehad. Daar liggen ze heel wat uren per dag gezusterlijk samen in te slapen. Ik heb al voor ze gezongen: "Wij hebben twee kleine poesjes", omdat ook "Bob bij het popje in bed lag". De kinderen vinden het ook leuk. Ik zie Rosa vaak wandelen door de kamer met het poppewagentje, met daarin 1 of 2 poesjes, die netjes toegedekt zijn met het dekentje. Ze vinden het allemaal goed. En nee, het zijn niet dikke goeierds. Het zijn eigenlijk behoorlijk actieve deugnieten van poezen. Ze zijn best stout vaak. Maar ze vinden de spelletjes van Rosa en Isaiah gewoon wel spannend, lijkt het. Dus laten ze zich rond rijden door de kamer in de poppewagen, onder het dekentje met hun koppies op het kussentje....

 

Rosa maakt het vrij bont. Ik had niet gedacht dat ze echt alles goed zouden vinden, maar blijkbaar wel. Ik zag Rosa vanavond rondlopen met een handtasje en een plastic zak van H&M. Daar zat Sterrevlokje in. Ze zei lachend op haar meest nuffige mevrouwen-toontje: "Ik kom net van de H&M. Ik heb een poes gekocht. Hoe vind je hem?". En onder in de plastic zak zat Sterrevlokje, die nieuwsgierig rondkeek waar hij nu weer heen gedragen werd. Even later zag ik Rosa met een doorzichtige koffer, die trouwens wel open was van boven. Sterrevolkje zat ook daar in. Hij kon er best uit springen, maar hij (zij) vond het veel te leuk, geloof ik. Ze heeft haar ook al een kunstje geleerd. Als ze zegt: "poot" dan legt ze haar pootje op Rosa's hand. Heel schattig! Deze poezen zijn echt een aanwinst voor ons gezin!

Weet je wat ook meer dan schattig is? Dat Rosa nu een eigen radio op haar kamer heeft. Leo heeft een nieuwe en nu mocht Rosa zijn oude hebben. Nou, eigenlijk ging het anders. Wij waren in de kamer en Leo was in de keuken. Ineens horen we een gevloek uit de keuken komen en komt Leo met boze benen de kamer in met in zijn armen zijn radio. Hij doet de deur open en smijt die radio zo de gang in. Met een boze blik gooide hij de deur dicht en verdween hij weer richting keuken. Van alledrie kreeg hij direct commentaar. Ik riep waarom hij met de radio gooide, Isaiah vond dat pappa niet met de deur mocht gooien en Rosa brulde dat pappa vloekte. Nou, zo ongeveer. Arme Leo. Soms krijgt hij veel commentaar van ons, maar dat komt ook omdat hij zo temperamentvol is en dan krijg je gewoon vaak commentaar. Dat is een soort van logisch gevolg.

Maar goed, hij was boos geworden omdat de radio/cd-speler geen cd's meer wilde afspelen. Hij zei alleen nog maar: "Tik tik tik". En dat irriteerde Leo, die ook nooit de radio gebruikte, alleen de cd-speler. Dus gooide hij hem boos op de gang, zo van: "Jij onding!". Rosa ging naar de gang en toen bleek dat "onding" haar lievelingskleur te hebben: zilver. Ze vroeg of ze hem mocht hebben en het mocht. Beide kinderen vertrokken naar boven. Rosa was apetrots, helemaal toen bleek dat het radiogedeelte niet kapot was. De ontvangst was erg slecht en het was bepaald geen goede radio meer, maar er kwam geluid uit. Uiteindelijk vond ze een popmuziekzender die verstaanbaar was nog en sindsdien zit Rosa meer op haar kamer dan beneden. En ik hoor de hele dag (en ook een te groot gedeelte van de avond als ze hoort te slapen) een gigantisch gebonk. En ik weet wat dat betekent: Rosa staat dan enthousiast mee te dansen met de muziek op haar tweedehands radio!

Best heel druk dus!

Ik heb het heel druk deze weken! Leo is veel weg door omstandigheden. Hij gaat  's ochtends al weg en dan is hij tegen vijven thuis. Dat betekent dat ik in die tijd alles moet doen thuis: de kinderen en het huishouden. Nou zal je misschien denken: "Nou en? Dat doen wij toch ook; en wij hebben er nog een baan bij ook! Bovendien doen bijna alle moeders die dingen en het is niets bijzonders". Is het misschien ook niet. Maar ik ben toch nog niet zo compleet beter en hersteld als ik dacht.

Aan de ene kant ben ik zelfs nog sterker dan ik dacht, en nog meer veranderd ten goede dan ik dacht, maar aan de andere kant ben ik ook veel sneller moe en overprikkeld. Niet zozeer door bezigheden, maar meer door geluiden en chaotische dingen enzo. Het is toch nog best kort geleden dat ik 24 uur per dag 7 dagen in de week in het ziekenhuis lag, en dat ik eigenlijk dag en nacht alleen of met anderen met mijn problemen bezig was. Het is nu thuis een omslag van bijna 100%. Het is echt een verschil van zwart en wit; als je een verblijf in een psychiatrische instelling vergelijkt met het leven thuis met een kleuter en een schoolkind. Oh ja, en een man, hahaha. Mijn lieve Leo natuurlijk, maar die is niet druk, hoor. Het zijn vooral Rosa en Isaiah die voor drukte zorgen. Ik zou zo zeggen dat het gezinsleven een chaos lijkt vergeleken met zo'n instelling. 
 
Daar is het clean; zowel letterlijk als figuurlijk. Rustig (zolang er niemand hysterisch over de gangen loopt te schreeuwen en zolang er niemand met zelfmoord dreigt voortdurend; ik heb toch best veel meegemaakt daar) was het daar, en het leek een soort sabbatical ofzo. Eigenlijk is dat best een goede omschrijving. Het is een bezinningsperiode geweest, een soort reis tot in de diepste krochten van je innerlijk. Maar dan wat minder vredig en puur meditatief als alleen een meditatiemoment ofzo. Het is een heel acuut iets geweest, en er was niets vredigs aan. Maar evengoed wel een bezinningsreis. Dan is het leven nu thuis hier weer wel het tegenovergestelde. Ik mis dat wel; de rust daar en dat ik de tijd, de rust en de gelegenheid had om alleen in mijn eigen sfeer te zijn. 
 
Maar het is ook wel lekker, om nu al weken met alleen maar praktische dingen bezig te zijn; en niet alleen met problemen en psychische of filosofische vraagstukken. We hebben de muren hier in de woonkamer allemaal geverfd en alles is opgeruimd en uitgezocht en uitgedund hier. Het ziet er hier veel mooier en rustiger uit. De muren zijn gewoon leeg nu. Kunnen jullie je dat voorstellen? We hebben op 1 grote, witte muur alleen oma's merklap opgehangen voor ons huwelijk. En op de andere lege muur hebben we haar merklap voor Isaiah's geboorte opgehangen. Die is zo vrolijk. Die van Rosa ook hoor, maar die hangt op haar kamer. 

Ik ben nu bezig met het opruimen van de kinderkamers. Speelgoed en kleren uitzoeken enzo. Ik heb zo'n beetje al het speelgoed nog vanaf Rosa's geboorte. Er moet toch maar iets weg. En veel speelgoed is eigenlijk niet veel meer dan troep. Er wordt toch niet mee gespeeld. Nu niet, en toen ook al niet. Eigenlijk hebben jonge kinderen best veel speelgoed waar nauwelijks mee gespeeld wordt. Onder de streep spelen ze uiteindelijk toch altijd met hetzelfde: duplo, playmobil, lego, de houten treintjes, autootjes, puzzels en poppen. De rest ligt maar in bakken en op dozen. Ik wil daar voor de verhuizing iets aan doen...

Op het moment spelen ze dag en nacht met duplo. Ze hebben wel 1 tonnetje lego, maar duplo vinden ze toch leuker. Al hebben ze er wel veel ruzie over, maar waar hebben ze eigenlijk niet veel ruzie over trouwens? Maar het komt omdat ze op een andere manier spelen met duplo. Rosa heeft twee doelen. Ze wil iets heel moois maken, en dat is een doel op zich. En als het dan af is, dan wil ze er mee spelen. Ze bouwt dus vooral gebouwen waar de duplo poppetjes dan in wonen. Daar kan ze uren mee bezig zijn (en dat zegt wel wat, want Rosa is meestal niet zo lang geboeid door iets). Isaiah heeft echter een heel ander doel. Isaiah wil bouwen. Niet eens zozeer om het resultaat, maar om het bouwen zelf. Elke keer weer. En we hebben wel aardig wat duplo, maar niet zoveel dat de voorraad oneindig is. Als Rosa dus een hoog gebouw gemaakt heeft, dan is de duplo op. En Rosa wil dan dat dat huis een paar dagen mag blijven staan, omdat het zo mooi geworden is. En omdat ze er zo fijn mee speelt. Maar dan kan Isaiah dus niet bouwen. Probleem! Ik heb al eens voorgesteld dat Isaiah alle blauwe en groene blokken neemt, en Rosa alle gele en rode blokken. En dat ze daar dan mee mogen doen wat ze willen. Maar dat willen ze alletwee niet. Kom ik met zo'n mooie oplossing, willen ze het niet! Dus nu heb ik voorgesteld dat ze het met elkaar oplossen, maar dat vonden ze een nog slechter idee...

Verder ben ik bezig met geld verdienen, net zoals Leo. Het heeft alleen een ander doel: ik heb een schuldje bij mijn moeder. Ik heb namelijk haar creditcard gegevens. En ik heb bij Neckermann nieuwe kleren voor mezelf gekocht, en voor Leo een nieuwe broek. Oh ja, enwat kleren voor Rosa en Isaiah, anders hebben ze het koud zo zonder kleren. En dus had ik ineens een schuld. Maar ik ben er mee bezig. Weet je wat ik doe? Het is erg leuk.
 
Ik heb anderhalf jaar geleden voor 50 euro iets van 20 jaargangen van het tijdschrift de Katholieke Illustratie gekocht van de periode 1935 t/m 1960 ongeveer. Dat zijn dus 52 bladen per jaar, en dat keer twintig. Het is een gigantische stapel oude tijdschriften. Ik ga ze dan per blad na, en ik knip voorzichtig elk artikeltje uit wat gaat over een bepaalde stad of dorp in Nederland. En elk knipsel scan ik in. En dan zet ik alles per knipsel op marktplaats. Als ik bijvoorbeeld een knipsel heb over bijvoorbeeld Scheveningen, dan komt er te staan: "Knipsel 1939 Scheveningen pier auto concours" of wat dan ook. Ik zorg ervoor dat in elke titel een aantal kenwoorden staan. Zo heb ik al bijna 300 knipsels op marktplaats gezet afgelopen week, elk met een foto en een korte beschrijving. Elk knipsel bied ik aan voor 2 euro exclusief portokosten. En het werkt! Je moet geduld hebben (maar dat weten jullie; dat heb ik uiteraard, hahaha), maar uiteindelijk verkoop je best veel. Want mensen zoeken op marktplaats inderdaad op kenwoorden. En veel mensen sparen knipsels waar hun huis of hun dorp op staat van vroeger. Ik heb het een jaar geleden ook eens anderhalve maand gedaan (toen had ik ook geld nodig, had geloof ik ook met gekochte kleren voor Rosa en Isaiah te maken) en toen heb ik 300 euro verdiend! Moet je nagaan! Het is een gat in de markt. Niet verder vertellen!
 
Weet je waarom het een gat in de markt is? Niet alleen omdat mensen niet op het idee komen om zoiets te doen. Maar ook omdat het heel extreem veel werk is. Je moet namelijk eerst zo goedkoop mogelijk veel jaargangen inslaan. Het voordeligste is om een aantal jaargangen in 1 keer te kopen; dat scheelt portokosten. En dan moet je ervaring hiermee hebben. Op den duur weet je wat voor artikelen wel verkopen, en wat niet. Kijk, bijna alle foto's van de jaren 20 of 30 zijn wel mooi, maar dat betekent nog niet dat mensen het kopen. Nou is 2 euro niet zoveel geld, maar als je niet precies het goede kenwoord in je titel hebt, dan vinden mensen jouw advertentie niet eens. En je moet het daar wel van hebben; dat zoveel mogelijk mensen jouw advertentie vinden. Dus je moet ervaring hiermee hebben (en je moet er ook een neusje voor hebben) en je moet weten welke tijdschriften het meeste knipsels per blad opleveren. Goed, dan heb je je knipsels. Maar ook het inscannen en het schrijven van elke advertentie kost tijd. En dan moet je de contacten onderhouden met je kopers, en je moet alles wat je verkoopt netjes inpakken en naar het postkantoor brengen. Het is waarschijnlijk gewoon teveel werk voor een te lage opbrengst per uur. Daarom is het een gat in de markt, omdat niemand daar zin in heeft.
 
Maar ik wel. Ik vind het heel leuk werk. Ik kan echt uren doorbrengen elke dag weer met het lezen in die oude bladen. Ik vind bijna per definitie snuffelen in oude bladen leuk. Ik was altijd ook zo gek op het junior antiquariaat.  Ik ben gek op die oude foto's, op de mode van die tijd, alles. En de reclames van de jaren 30 zijn werkelijk waar kostelijk! Heel grappig vaak ook! En de reclames uit de oorlogstijd zijn schrijnend, maar ook wel intrigerend. En ik vind dat hele proces vanaf het netjes uitknippen tot het wegbrengen naar het postkantoor ook leuk. En het is een slimme manier om mijn moeder terug te betalen. Leo is altijd met verbazing aan het kijken naar dit soort projecten van mij. Hij zegt altijd dat het zo opmerkelijk is dat ik geld kan maken van niets. Dat ik altijd ergens een handeltje in ontdek, en dat is ook zo. Ik vind het bijvoorbeeld ook leuk om op rommelmarkten goedkoop retro dingetjes in te kopen en dat dan met winst op marktplaats te verkopen aan verzamelaars. Als je er een neus voor hebt, dan is dat echt waar: je kunt geld maken van niets!
 
En Leo is dus de hele dag weg. Dat betekent dat ik het best druk heb met het heen en weer rijden naar die twee basisscholen. Die verschillende eindtijden hebben. Als Isaiah om kwart voor 12 vrij is, dan is Rosa meestal om 1 uur vrij. En als Isaiah om kwart over 3 vrij is, dan is zij dat al om half 3. Ik vind het niet vervelend ofzo, hoor. Dat niet. Ik vind het wel leuk zelfs; zo'n strak dagschema. Ik had in het UMCG ook een heel strak dagschema en mede daarom houd ik ook niet van vakanties. Dan is er veel te weinig dagschema. Als de kinderen naar school moeten, dan ben ik om 7 uur uit bed. Als de kinderen vrij hebben, dan sta ik meestal pas tussen 11 en 12 uur op. Ik weet het; dat is erg. Maar ik ben zo moe dan en 's ochtend tank ik bij. Ik heb aan de nacht alleen niet genoeg. Doordeweeks kan dat niet. Dan moet ik eerst snel naar Rosa's school en dan vliegensvlug door naar Isaiah's school, omdat ze wel alletwee om half 9 beginnen. Het lijkt soms wel dat ik vooral moe ben op dagen dat ik geen dagschema heb. En zelf een dagschema maken, dat werkt niet. Het moet van buitenaf komen; door dingen die moeten gebeuren. Maar ik ga ook meestal pas na middernacht naar bed; ik ben meer een avondmens denk ik.

Nou en waar ben ik verder mee bezig, behalve dan met het schoonmaken van ruimtes in ons huis mijn aandacht nodig hebben?  Ik ben met van alles en nog wat bezig. Ik fotografeer bloemen, bijvoorbeeld. En ik ben foto-albums aan het plakken, maar dan op mijn scrapbookmanier. Met veel lijm en papier en karton en dingen erbij geschreven. Ik ben thema albums aan het maken. Eentje van de jaren 70, eentje helemaal alleen met kerstfoto's en eentje alleen over de dingen waar ik van houd. Het is een boek aan het worden dat heet: "De 100 dingen waarvan ik het meeste houd". En dan niet over mensen. Gewoon, er komen dingen in zoals hobbies of liefhebberijen of films of muziek of eten of kleuren of een bepaalde winkel waar ik graag kom. Dat soort dingen waarvan je kunt houden. Ik vond het een goed plan, om me te gaan focussen op de dingen die ik leuk vind; die ik plezierig vind. Ik heb zo lang me afgevraagd voor mijn opname waar ik uberhaupt nog van hield; eigenlijk had ik helemaal nergens meer plezier in. Nu wel en daarom probeer ik daar erg bij stil te staan. Het is een soort "Count your blessings" boek dus, wat ik maak, maar dan ook over alles wat ik leuk vind. Het werkt heilzaam, om daar heel bewust over na te denken. En om je dan te realiseren dat er zoveel is, waar ik van houd; waar ik plezier over kan voelen. En dat voelt zo fijn in mijn hart; dat ik dat dus toch niet voorgoed kwijt ben. 

Nou ja, het is duidelijk, denk ik. Ik heb het druk. Mijn vingers jeuken ook weer om te gaan naaien. Ik heb nog een hele stapel oude boxkleden boven die lopen te jammeren en te schreeuwen om door mij verwerkt te worden. Eigenlijk vond ik dat nog wel het leukste van mijn Two Grey Rabbits winkeltje. Om van andere materialen dan weer iets compleets anders te maken. Een kliederschortje van een plastic boxkleed. Een jurkje van een gordijn. Een rokje van een oud campingbedje. Een jasje van een oude slaapzak. Het erover nadenken, was bijna nog wel het leukste. Ik wil nog niet echt nadenken over werk, want daar word ik zenuwachtig van. En gestresst en dan voel ik me toch weer rot. Maar ik kan natuurlijk best totaal vrijblijvend weer eens beginnen met naaien. Gewoon voor de lol. Want leuk was het toch wel.

Eigenlijk heb ik te weinig dagen in de week. Eigenlijk zou een week 8 dagen moeten hebben en dat ik die 8e dag alleen was. Niets ten nadele van mijn man en kinderen, hoor! Maar ik vond het alleen-zijn in het UMCG wel 1 van de fijnste aspecten van mijn verblijf daar. Dat ik alleen in mijn eigen sfeer zat, en dat ik alleen met mezelf rekening hoefde te houden qua tijdsindeling, muziek en bezigheden. Als je jonge kinderen hebt, dan moet je best veel inleveren van jezelf en van je vrijheid. Dat is ook prima; dat weet je alleen niet van te voren hoe dat voelt. Dat weet je pas na een paar jaar als je je realiseert dat er voor jezelf alleen wel erg weinig plek is. En dan nog betekent dat niets negatiefs over de kinderen. Ik zou ze nooit willen missen. En trouwens, ik vind het ook echt LEUK om ze om me heen te hebben. Kinderen verzorging is niet alleen een verplichting, maar gelukkig ook een heel leuk en bevredigend iets. Kinderen zijn heerlijk, en je eigen kinderen zijn nog veel specialer. Dat zeg ik ook niet; dat dat niet zo is.

Maar het voelt bijna als een taboe en als een iets waar je je schuldig over moet voelen als je zegt dat het fijn is om alleen te zijn. Dat is toch raar eigenlijk? Ik voelde me in het UMCG soms bijna een slechte moeder en slechte vrouw, omdat ik er zo overweldigend van genoot om daar alleen op m'n kamertje te zitten met MIJN muziek aan en dat ik nergens anders aan hoefde te denken dan aan mezelf. Goed, dat was dan na een zware dag vol heftige therapieen, maar dan nog. Alleen zijn is zo fijn. En Leo zegt al jaren: "Ga dan naar de stad; ga ergens heen in je eentje, ik houd je niet tegen". Maar dat is niet hetzelfde! Zo doet hij dat en voor hem is dat goed. Hij vindt namelijk binnen zitten niet fijn. Als hij rust in z'n hoofd wil om wat voor reden dan ook, dan gaat hij uitwaaien. Een stuk fietsen of wandelen, of op een terrasje zitten in de stad. Hij gaat in elk geval naar buiten; daar vindt hij zijn rust. En dat raadde hij mij dan ook aan. Maar zo ben ik niet! Zo is hij! Maar wat voor hem werkt, werkt voor mij heel anders. Ik vind mijn rust binnen; niet buiten. Ik ben het liefste binnen in mijn eigen huis. Het liefst op een eigen kamer dus, waar ik mijn eigen muziek kan draaien en waar niemand constant aan m'n spullen zit en dingen kapot maakt. Ik ben gewoon heel anders dan Leo wat dat betreft. Ik ben geen buitenmens; hij wel.

Ik weet wel dat het dubbel is: een valkuil. Me terug trekken in mijn huis is een soort van sanctuary, een prive-ambassade. Ik heb altijd asiel in mijn eigen ziel, in mijn eigen huis. Maar het is ook een isolement. Waardoor je in feite nog verder af staat van de wereld, en de mensen daarin. Toch vind ik dat het plezierigste. Ik zal in de toekomst dus beiden moeten hebben en zoeken: een plek voor mezelf zoals in het UMCG, want dat deed me goed. Maar ik moet ook onder de mensen meer zijn. Het is een lastig dilemma. Ik ben gewoon veel liever thuis. Maar daar vereenzaam ik weer. Ik moet even kijken hoe ik het ga oplossen....